ΕΡΜΗΣ ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ

Επεκτείνεται το κίνημα «Support Greece» σε όλη την Ευρώπη

2012-03-11T06:18:00.000-07:00

Σε ολόκληρο τον κόσμο επεκτείνεται το κύμα στήριξης της Ελλάδας και αναγνώρισης των θυσιών που καταβάλλει ο ελληνικός λαός.

Οι άλλοτε «τεμπέληδες Έλληνες» αρχίζουν να... χαρακτηρίζονται ως τα θύματα μιας πανευρωπαϊκής κρίσης χρέους, ενώ πολλοί από αυτούς που τα τελευταία δύο και πλέον χρόνια κατηγορούσαν την Ελλάδα ότι “έφαγε” τα λεφτά της Ευρώπης σπεύδουν τώρα να απολογηθούν και να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους δοκιμαζόμενους Έλληνες.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι υστερικές λαϊκιστικές φωνές που ζητούν έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και απομόνωση της χώρας έχουν εξαφανιστεί, ωστόσο έχουν επικαλυφθεί από τη νέα φωνή της ελπίδας. Στην εδραίωση αυτού του κλίματος αλληλεγγύης έχουν συμβάλλει τα μέγιστα οι Έλληνες του εξωτερικού και κυρίως όσοι κατοικούν σε χώρες της Ευρώπης, οι οποίοι τους προηγούμενους μήνες έγιναν δέκτες μιας πρωτοφανούς ρατσιστικής επίθεσης από μεγάλη μερίδα των συμπολιτών τους.

Σε αυτή την κατεύθυνση, μια ομάδα Ελλήνων της Ολλανδίας έχει δημιουργήσει πρόσφατα ένα γκρουπ στο facebook, με τίτλο «Support Greece» και σκοπό τη στήριξη της Ελλάδας από Έλληνες και ξένους. Όπως αναφέρει στη Voria.gr η υπεύθυνη του γρουπ, Βαλέρια Ηλιάδου, η οποία είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου του Λάιντεν, σκοπός της συγκεκριμένης κίνησης είναι να «καθαρίσει» το όνομα της χώρας μας, το οποίο έχει ταυτιστεί με την κρίση και να μάθει όλος ο κόσμος ποια είναι πραγματικά η Ελλάδα και η ιστορία της.

«Τα τελευταία δύο χρόνια οι ξένοι με τους οποίους συναναστρεφόμαστε μας αντιμετωπίζουν με ιδιαίτερα ρατσιστικό τρόπο. Μας κατηγορούν ότι είμαστε υπαίτιοι της κρίσης, ότι τους έχουμε φάει τα λεφτά και μας ζητάνε να τους τα δώσουμε πίσω. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Προσπαθούμε να μαζέψουμε Έλληνες εντός και εκτός Ελλάδας και φιλέλληνες ξένους για να πούμε σε όλο τον κόσμο ποια είναι η Ελλάδα», τονίζει.

Το εν λόγω γκρουπ, μέσω του οποίοι επιχειρείται να δοθεί βοήθεια στις ευπαθείς ομάδες στην Ελλάδα, απαριθμεί ήδη πάνω από 3.000 μέλη, ενώ, όπως δηλώνει η κα Ηλιάδου, η ανταπόκριση που υπάρχει μέχρι στιγμής από Έλληνες και ξένους είναι αρκετά μεγάλη. «Παίρνουμε συνεχώς μηνύματα από ξένους, που δεν έχουν καμία σχέση με την Ελλάδα, οι οποίοι μας στηρίζουν, θέλουν να βοηθήσουν όπως μπορούν και δηλώνουν πως έχουν καταλάβει ότι η αντιμετώπιση της χώρας μας τα τελευταία χρόνια ήταν λάθος. Μάλιστα οι ίδιοι καλούν τους φίλους τους και τους δικούς τους ανθρώπους να βοηθήσουν όσο μπορούνη», υπογραμμίζει.

Ήδη το φιλελληνικό κίνημα στα μέσα δικτύωσης έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις παγκοσμίως, με τις ογκώδεις διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν τον Φεβρουάριο σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ, υπό το σύνθημα «We are all Greeks-Είμαστε όλοι Έλληνες».

Τα κοινωνικά δίκτυα με το σύνθημα «Είμαστε όλοι Έλληνες» επισημαίνουν ότι τα μέτρα που ψηφίστηκαν την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου επιβάλλουν μεγάλες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις ενώ προβλέπονται και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.

«Ο ελληνικός λαός χρειάζεται διεθνή αλληλεγγύη και ζητούν την υποστήριξή μας. Ας απαντήσουμε στο κάλεσμά τους. Είμαστε όλοι Έλληνες!», τονίζεται στις ανακοινώσεις.

Tο είδαμε...http://peristerinews.gr/koinonia/epekteinetai_to_kinima_asupport_greecea_se_oli_tin_europi.html

Γυρίστε στα χωριά και φτιάξτε σπίτι με 2000 ευρώ

2012-03-10T18:56:00.000-08:00

Θόλος από γαιόσακους from ulalum kv on Vimeo.

Tο είδαμε...http://jimmy--pee.blogspot.com/2012/03/2000.html

Η Epson διαφημίζει την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο

2012-03-10T18:53:00.000-08:00

Η EPSON μια από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρίες στον κόσμο παραγωγής σύγχρονων εκτυπωτών, φωτογραφικών μηχανών υψηλής τεχνολογίας, και των αντίστοιχων αναλώσιμων, όπως επίσης παραγωγής χαρτιού κάθε είδους και για κάθε χρήση (μελάνια, μνήμη για φωτ. μηχανές, κτλ) στην φετινή της καμπάνια προώθησης του ειδικού χαρτιού εκτύπωσης φωτογραφιών (8,5 Χ 11) έχει ως κεντρικό της σύνθημα και την γνωστή φωτογραφία της Σαντορίνης “GO GREECE and enjoy life”!

Εδώ και λίγες ημέρες σε όλα τα μεγάλα και γνωστά καταστήματα και υποκαταστήματα πώλησης χαρτιού εκτυπωτών, υπολογιστών, ηλεκτρονικών ειδών, στην Αμερική τον Καναδά και το Μεξικό αλλά και στην Ευρώπη στα ράφια πώλησης χαρτιού εκτύπωσης φωτογραφιών δεσπόζουν παντού τα πακέτα της EPSON με την φωτογραφία της Σαντορίνης και το “GO GREECE and enjoy life”. Ειδικά τώρα αυτή η καμπάνια αποκτά την δική της σημασία αφού το ελληνικό κράτος αδυνατεί να διαφημίσει την Ελλάδα στα μεγάλα αμερικανικά και ευρωπαϊκά ΜΜΕ με τους γνωστούς παραδοσιακούς τρόπους (TV, RADIO κτλ) λόγω οικονομικής δυσπραγίας.

To συγκεκριμένο αναλώσιμο έχει παραχθεί σε εκατομμύρια αντίτυπα και η Ελλάδα προβάλλεται εντελώς δωρεάν ως βασικός προορισμός διακοπών σε εκατομμύρια υποψήφιους καταναλωτές των προϊόντων της γνωστής πολυεθνικής. Η EPSON ιδρύθηκε το 1942, σήμερα έχει 75.000 εργαζόμενους και έχει περισσότερα από 100 μεγάλα δικά της καταστήματα σε όλο τον κόσμο και είναι συμβεβλημένη και συνδεμένη με τα μεγαλύτερα καταστήματα πώλησης υπολογιστών, αναλώσιμων, χαρτιών, εκτυπωτών, φωτογραφικών μηχανών και γενικά σύγχρονης υψηλής τεχνολογίας.

Λέτε από αυτό το σύνθημα να κερδίσει η χώρα μας περισσότερους επισκέπτες; Μήπως αυτό το γεγονός να το εκμεταλλευόταν ανάλογα ο ΕΟΤ και το αρμόδιο υπουργείο; Σε κάθε περίπτωση μια ευχαριστήρια επιστολή του αρμόδιου υπουργού(Π. Γερουλάνου) προς την εταιρία που προβάλλει την Ελλάδα εντελώς δωρεάν σε εκατομμύρια μάτια αν μη τι άλλο είναι επιβεβλημένη!

Πηγή: http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=140405

ΕΛΛΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ: "Ο συνεργάσιμος κ.Μπαμπινιώτης", Γερμανικά και γαλλικά στο δημοτικό η πρώτη απόφασή του...

2012-03-10T18:42:00.000-08:00

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ
(Αττικά Νέα): ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΠΑΡΚΟΥΝ ΟΙ ΩΡΕΣ ή ΑΝ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΑΠΛΩΣ ΦΤΗΝΟΥΝ ΣΑΛΙΑ, ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ...ΚΑΤΑΡΓΗΣΤΕ ΤΕΛΕΙΩΣ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. (ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΩΜΑΣΤΕ. ΤΗΝ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ ΤΗν ΕΧΕΤΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΩΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ) ΟΠΩΣ ΤΟ ΚΑΝΑΤΕ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. ΑΠΟΒΛΑΚΩΣΗ ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ. ΟΥΤΩΣ ή ΑΛΛΩΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ, ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΣΕΙΣ ΤΑ ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΑΧΡΗΣΤΑ. ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ...

ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΟ "ΛΑΔΙΚΟ" Η ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ Η ΕΒΡΑΙΑ, ΠΟΥ ΕΠΙΧΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΚΡΟΤΕΙ... ΤΟ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ "ΤΣΟΚΑΡΟ"

ΑΕΡΑ ΝΑ ΑΝΑΝΑΣΑΝΟΥΜΕ ΩΡΕ ΕΛΛΗΝΕΣ... ΑΕΡΑ

Γερμανικά και γαλλικά θα διδάσκονται κατ' επιλογήν από το νέο σχολικό έτος οι μαθητές στο δημοτικό σχολείο, όπως ανακοίνωσε η υφυπουργός Παιδείας, Εύη Χριστοφιλοπούλου, στο πλαίσιο της υπογραφής χάρτας συνεργασίας ανάμεσα στο υπουργείο Παιδείας και το Ινστιτούτο Γκαίτε. Στόχος της συμφωνίας,.. η οποία υπογράφηκε από την υφυπουργό και τον διευθύνοντα σύμβουλο του ινστιτούτου, Μπρούνο Γκρος, είναι η ελληνογερμανική συνεργασία σε μια σειρά από τομείς της εκπαίδευσης.

Την ιδιαίτερη χαρά του για την υπογραφή της χάρτας εξέφρασε ο υπουργός Παιδείας, Γεώργιος Μπαμπινιώτης, ο οποίος επικαλέστηκε την ιδιότητά του ως γλωσσολόγου για να επισημάνει ότι «δεν έχουμε ακόμη τη γλωσσική πολυμορφία που απαιτεί μια σύνθετη παιδεία». Ο υπουργός υπογράμμισε ότι η χάρτα διευρύνει και εμβαθύνει το πεδίο γλωσσομάθειας και έκανε λόγο για μια σημαντική προσπάθεια την οποία αγκαλιάζει το υπουργείο Παιδείας. Έκανε, παράλληλα, γνωστό ότι, στο πλαίσιο του εθνικού διαλόγου για την Παιδεία, είχε συζητηθεί η ίδρυση ενός αριθμού σχολείων ξένων σχολών. Την ικανοποίησή της για τη συνεργασία εξέφρασε η Εύη Χριστοφιλοπούλου και αναφέρθηκε στη σημασία που αποδίδει η ίδια στη γλωσσομάθεια, όχι μόνο ως υφυπουργός Παιδείας, αλλά και ως εκπαιδευτικός και μητέρα.

Η χάρτα, που αφορά 340.000 μαθητές και 2.500 καθηγητές, προβλέπει συνεργασία ανάμεσα στις δύο πλευρές για την επιμόρφωση των καθηγητών γερμανικής γλώσσας στα ελληνικά δημόσια σχολεία με την από κοινού διοργάνωση δωρεάν επιμορφωτικών σεμιναρίων καθώς και συνεργασία για τη διδασκαλία της γερμανικής γλώσσας στα ελληνικά δημόσια σχολεία. Προβλέπονται ακόμη σχολικές επαφές με επισκέψεις σχολείων στο Ινστιτούτο Γκαίτε αλλά και επισκέψεις του Γκαίτε σε σχολεία (πρότυπα μαθήματα, εργαστήρια μαθητών, εκθέσεις, κινηματογραφικές προβολές και άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες). Εκπαιδευτικό υλικό του Γκαίτε θα αναρτηθεί στο Ψηφιακό Σχολείο, ενώ θα παρέχονται υποτροφίες σε καθηγητές Γερμανικών, της δημόσιας εκπαίδευσης.

Τμήμα ειδήσεων defencenet

"Ο συνεργάσιμος κ.Μπαμπινιώτης"
Η εφημερίδα "Δημοκρατία" δημοσιεύει τηλεγράφημα του πρώην πρέσβη στην Αθήνα Ντάνιελ Σπέκχαρντ το οποίο τηλεγράφημα δόθηκε στο φως της δημοσιότητας από τα WikiLeaks. Δημοσιεύει λοιπόν η εφημερίδα ότι τεράστια ικανοποίηση πρέπει να προκάλεσε στην αμερικανική πρεσβεία η τοποθέτηση του Γιώργου Μπαμπινιώτη στη θέση του υπουργού Παιδείας, αφού, με βάση τα δικά τους λεγόμενα, έχει υπάρξει απόλυτα συνεργάσιμος στο παρελθόν. Σύμφωνα με τηλεγράφημα του πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα Ντάνιελ Σπέκχαρντ, που έχουν αποκαλύψει τα WikiLeaks, ο κ. Μπαμπινιώτης είχε στο πρόσφατο παρελθόν συνάντηση με στελέχη της πρεσβείας, κατά τη διάρκεια της οποίας «δέχτηκε με ενθουσιασμό τη βοήθεια των ΗΠΑ στην εφαρμογή ενός εθνικού συστήματος εισόδου στα πανεπιστήμια». Αν και ειδικός ο ίδιος σε θέματα εκπαίδευσης, αναζήτησε τα φώτα Αμερικανών.

Στο εμπιστευτικό τηλεγράφημα, που φέρει τον τίτλο «Ο ειδικός για την ελληνική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση θέλει τη βοήθεια των ΗΠΑ» περιγράφεται αναλυτικά πώς ο κ. Μπαμπινιώτης περιέγραψε «χαρτί και καλαμάρι» στους Αμερικανούς αξιωματούχους τα κενά, τις αδυναμίες και τις ελλείψεις του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. «Ο Μπαμπινιώτης θέλει να αλλάξει το υπάρχον σύστημα εισόδου στα πανεπιστήμια με ένα παρόμοιο με αυτό που ισχύει στις ΗΠΑ» γράφει ο κ. Σπέκχαρντ. Ο νέος υπουργός Παιδείας σχολίαζε ακόμα και τις εκλογές στην ΠΟΣΔΕΠ (!) λέγοντας τη γνώμη του για την αλλαγή ηγεσίας, αλλά και τις φοιτητικές εκλογές. «Οι φοιτητές στα πανεπιστήμια έχουν γίνει υπερβολικά πολιτικοποιημένοι» είπε.

Το τηλεγράφημα κλείνει με το σχόλιο του κ. Σπέκχαρντ, που είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό: «Η συνάντηση μαζί του και η ενθουσιώδης αποδοχή της προσφοράς μας για αμερικανική βοήθεια στις εξετάσεις εισόδου στα πανεπιστήμια έχει ανοίξει την πόρτα για αμερικανική συνεισφορά και εμπειρογνωμοσύνη σε μια από τις σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις στην πρόσφατη ελληνική ιστορία. Στους προσεχείς μήνες θα συμβουλευτούμε το υπουργείο Εξωτερικών για τους καλύτερους τρόπους να προσφέρουμε αμερικανικές συμβουλές και βοήθεια».

Πηγή: http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=36299&Itemid=131
Tο είδαμε...http://attikanea.blogspot.com/2012/03/blog-post_8030.html

Έκθεση για τον Μέγα Αλέξανδρο στην Αυστραλία

2012-03-10T18:38:00.000-08:00

Την έκθεση «Αλέξανδρος ο Μέγας: 2.000 χρόνια θησαυρών» ανακοίνωσε ότι θα φιλοξενήσει το Μουσείο του Σίδνεϊ.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη έκθεση αρχαιοτήτων που έχει φιλοξενηθεί ποτέ στην Αυστραλία.
Τα εκθέματα θα προέρχονται από το Μουσείο Ερμιτάζ της Πετρούπολης, ενώ τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν στις 24 Νοεμβρίου του 2012.

Πηγή: zougla.gr
Tο είδαμε...http://meonomateponymo.blogspot.com/2012/03/blog-post_7423.html

Ήρθαν πίσω στην πατρίδα δύο αρχαιότητες

2012-03-10T18:32:00.001-08:00

Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο βρίσκονται από σήμερα δύο σημαντικές αρχαιότητες, μετά τον επαναπατρισμό τους από το Μουσείο Getty.
Πρόκειται για δύο τμήματα επιτύμβιου αναγλύφου και μία ενεπίγραφη στήλη.

Στο ανάγλυφο το οποίο ανήκει στο Μουσείο Παύλου και Αλεξάνδρας Κανελλοπούλου, απεικονίζονται δύο γυναικείες μορφές και το έργο αποτελεί εξαιρετικό δείγμα γλυπτικής αττικού εργαστηρίου του 5ου πΧ αιώνα.

Η ενεπίγραφη στήλη, που φέρει κείμενο και στις τρεις πλευρές της, είναι ένα ημερολόγιο θυσιών και εορτών που τελούνταν στο Θορικό, στη ΝΑ Αττική, προς τιμήν θεοτήτων και τοπικών ηρώων.

Χρονολογείται στο 430- 420 πΧ. Η στήλη περιήλθε στην κατοχή του Μουσείου το 1979.

Ο επαναπατρισμός των αρχαιοτήτων προέκυψε, μετά το μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψαν τον Σεπτέμβριο, ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος και ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Μουσείου J. Paul Getty, James Guno.

Σκοπός της συνεργασίας των δύο φορέων είναι η συστηματική ενίσχυση της επιστημονικής έρευνας, η προβολή της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και η δέσμευση για την αποτροπή της αρχαιοκαπηλίας.

Οι δύο αρχαιότητες θα παραμείνουν για μικρό χρονικό διάστημα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και στη συνέχεια, η ενεπίγραφη στήλη θα μεταφερθεί στο Επιγραφικό Μουσείο.

Το επιτύμβιο ανάγλυφο θα επανενωθεί και θα εκτεθεί στο Μουσείο Κανελλοπούλου.

Tο είδαμε...http://24gr.blogspot.com/2012/03/blog-post_8333.html

BBC: Η ικανότητα επιβίωσης των Ελλήνων δεν μετριέται με ποσοστά

2012-03-10T18:30:00.000-08:00

Μπορεί σήμερα τα ΜΜΕ και οι ηγέτες να μιλούν για τον θρίαμβο του PSI, όμως όπως αναφέρει ρεπορτάζ του BBC, η κατάσταση του ελληνικού λαού είναι δραματική.
Ο ανταποκριτής Matthew Price του BBC περιγράφει τις εικόνες που αντικρίζει στην Αθήνα τον περασμένο μήνα με τους ανθρώπους να κάνουν ουρά για κονσέρβες και σούπα.
Ανάμεσά τους συνάντησε και έναν φαρμακοποιό, τον Σωτήρη Τριανταφύλλου, ο οποίος είναι άνεργος εδώ και δύο μήνες και ήρθε να.....
βρει δωρεάν φάρμακα για την άρρωστη 7χρονη κόρη του. «Δεν υπάρχουν δουλειές εκεί έξω. Μόνο έτσι μπορώ να τα βγάλω πέρα», αναφέρει.
Εξίσου δύσκολη είναι και η κατάσταση της Δήμητρας Κουλίζου, η οποία συντηρούσε την οικογένειά της και το άνεργο γιο της με μια σύνταξη 600 ευρώ. «Τι θα κάνει τώρα που ανακοινώθηκαν περαιτέρω περικοπές στις συντάξεις;» διερωτάται ο αρθρογράφος.
«Οι περισσότεροι Έλληνες δεν είναι άστεγοι, δεν ζουν στους δρόμους. Οι περισσότεροι δεν χρειάζονται συσσίτια για να φάνε. Όμως όλοι ξέρουν κάποιον που έχασε τη δουλειά του, που έκοψαν το μισθό του ή το επίδομά του», αναφέρει το ρεπορτάζ.
«Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό για την Ελλάδα. Γιατί σχεδόν όλοι διακατέχονται από μια αίσθηση αμηχανίας και ανησυχίας για το μέλλον και πώς θα επιβιώσουν», τονίζει.
«Αυτό δεν εμφανίζεται στα χαρτιά των γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες, ούτε στους πίνακες την Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ΔΝΤ. Δεν μπορείς να μετρήσεις την ικανότητα των ανθρώπων να επιβιώσουν με ποσοστά του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος», σχολιάζει ο Matthew Price.

Tο είδαμε...http://ksipnistere.blogspot.com/2012/03/bbc_09.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+Ksipnistere_+%28.+.+.+.+.+.+.+++ksipnistere+_++%CE%9F+%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CF%8E%CE%BD+%CE%B4%CE%BF%CE%BA%CE%B5%CE%AF+%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%BD%29

Το αρχαιότερο γραπτό κείμενο κανόνων ενός παιχνιδιού, γραμμένο στην Ελληνική γλώσσα

2012-03-10T18:18:00.000-08:00

«Στάσου δίπλα στον αντίπαλο και με το δεξί χέρι, κάνε κεφαλοκλείδωμα και χτύπα»! «Στάσου στην πλευρά του, κάνε επίθεση με το πόδι και χτύπα»! Πρόκειται βεβαίως για οδηγίες πάλης, μόνον που δεν είναι σημερινές αλλά προέρχονται από τον 1ο ή 2ο μ. Χ. αιώνα.

Γραμμένες στα ελληνικά σε ένα κομμάτι παπύρου που διασώθηκε μέσα στους αιώνες συνιστούν το αρχαιότερο γραπτό κείμενο κανόνων ενός παιχνιδιού, το οποίο παρ’ ότι δεν αναφέρεται συγκεκριμένα ότι πρόκειται για την πάλη, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο. Το κείμενο έγινε γνωστό πρόσφατα, όταν αντίγραφό του παρουσιάστηκε στην Εθνική Αίθουσα Τιμών Πάλης στο Στίλγουοτερ της Οκλαχόμα στις ΗΠΑ, σε μια εκδήλωση του Πανεπιστημίου Κολούμπια.

Ο πάπυρος, που έχει μήκος περί τα 45,5 εκατοστά βρίσκεται στοΠανεπιστήμιο Κολούμπια, το οποίο είναι διάσημο και για την ομάδα πάλης του (!) αλλά είχε ανακαλυφθεί πριν από 130 χρόνια στο Κάϊρο από δύο φοιτητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Στην Αμερική έφθασε το 1907 μαζί με πολλούς άλλους παπύρους αλλά τελικά μόλις πρόσφατα μελετήθηκε από τον ιστορικό, ειδικευμένο και στην πυγμαχία Ντον Σεϋένγκα.

«Οι οδηγίες αυτές βοηθούν την πάλη ως άθλημα», δήλωσε μάλιστα ο ίδιος, που είναι άλλωστε πεπεισμένος ότι πρόκειται για το αρχαιότερο! Εξάλλου αρχαία κείμενα κανόνων για άλλα αθλήματα που να χρονολογούνται τόσο πρώιμα δεν έχουν σωθεί. Πόσο μάλλον που κατά τον επαγγελματία του αθλήματος Λι Ροϊ Σμιθ,οι κανόνες που καταγράφονται στον πάπυρο ισχύουν ως σήμερα. [www.tovima.gr]

Tο είδαμε...http://periklisgiannopoulos.blogspot.com/2012/03/blog-post_06.html

Spiegel: «Η μεγάλη κρίση στην Ελλάδα δεν έχει έρθει ακόμη»

2012-03-10T18:16:00.000-08:00

Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της θετικής έκβασης του PSI και ενώ όλοι πανηγυρίζουν, το γερμανικό περιοδικό Spiegel φιλοξενεί δηλώσεις γνωστού οικονομολόγου ο οποίος ισχυρίζεται πως η μεγάλη κρίση για την Ελλάδα όχι μόνο δεν αποφεύχθηκε αλλά βρίσκεται…
προ των πυλών!

Ο διακεκριμένος οικονομολόγο Χάραλντ Χάου τονίζει σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό πως η σημερινή απόφαση θα αποτελέσει μεγάλο βάρος στην πλάτη των Ελλήνων φορολογουμένων και επισημαίνει πως « η έκβαση αυτή δείχνει ότι υπάρχουν ακόμη πιστωτές που αναμένουν να πληρωθούν στο 100%. Όσοι πιστωτές δε συμμετείχαν στο PSI είναι κερδοσκόποι που αγόρασαν τα χρεόγραφα στο 30-40% της ονομαστικής αξίας και τώρα θέλουν να αποζημιωθούν στο έπακρον.
Όμως, τώρα θα αναγκαστούν να συμμετάσχουν στο «κούρεμα»».

Ο κ. Χάου μιλά ανοιχτά για «μετάθεση του προβλήματος» ενώ προβλέπει πως σύντομα θα υπάρξει και «δεύτερη, κανονική χρεοκοπία».

«Πιθανόν να πάρει άλλους εννιά μήνες με τρία χρόνια αλλά θα υπάρχει μία πραγματικά μεγάλη κρίση, και οικονομική και πολιτική» υποστηρίζει και εκφράζει την άποψη ότι την επόμενη φορά θα επηρεάσει μόνο τους φορολογούμενους.

Που εδράζεται η βεβαιότητα του κ. Χάου;
Ο οικονομολόγος υποστηρίζει πως «οι τράπεζες εδώ και μισό αιώνα είχαν το πάνω χέρι στις διαπραγματεύσεις.
Θέλουν να πάρουν όσο περισσότερες πληρωμές τόκων δύνανται, όμως τώρα συνειδητοποιούν ότι ο χρόνος εξαντλείται και έτσι αναγκάστηκαν να αλλάξουν τη στρατηγική τους».

«Τώρα προσπαθούν να μετατοπίσουν όσο μπορούν το χρέος από τη δημόσια στήριξη και αυτό είναι μια πολύ έξυπνη τακτική που ακολουθούν.
Αλλά πρόκειται για τακτική που οδηγεί τους φορολογουμένους στο χείλος μιας καταστροφής»,σημειώνει.

Επισημαίνει δε πως θα ήταν σοφότερο το PSI να εφαρμοστεί σε μεγαλύτερο τμήμα του χρέους που θα περιλαμβάνει όλους τους πιστωτές λέγοντας πως το εθνικό χρέος πρέπει να μειωθεί όχι στο 120% του ΑΕΠ αλλά στο 60%.
«Αυτό απαιτεί μια σωστή εθνική χρεοκοπία.
Έτσι θα βρισκόμασταν σε πολύ διαφορετική διαπραγματευτική θέση. Κάθε ευρώ που θα λάβει ο εκάστοτε πιστωτής θα είναι δώρο για εκείνον», τονίζει χαρακτηριστικά.

«Υπάρχουν πολλές διαφορετικές απόψεις για τα οφέλη μιας εξόδου της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ.
Οι εξαγωγές θα ήταν φθηνότερες, αλλά η χώρα δεν έχει τόσα πολλά προϊόντα που μπορεί να εξάγει.
Σε κάθε περίπτωση, όμως η αναλογία των εισαγωγών και εξαγωγών θα έρθει σε ισορροπία.
Εάν δεν αυξηθούν οι εξαγωγές, θα πρέπει να μειωθούν τουλάχιστον οι εισαγωγές.
Οι Έλληνες πρέπει να καταναλώνουν λιγότερο»,

Σε ερώτηση σχετικά με πιθανές ευεργετικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει η κρίση για την Ευρώπη κατά το πρότυπο των ασιατικών κρίσεων ο κ. Χάου θεωρεί ευεργετική μια επιλεκτική χρεοκοπία της Ελλάδας ενώ υποστηρίζει πως η μέχρι τώρα δράση για να βοηθηθεί η χώρα έκανε τα πράγματα χειρότερα από ότι ήταν πριν.

«Πολλές τράπεζες στην Ελλάδα είναι ήδη σε κατάσταση πτώχευσης, αλλά εξακολουθούν να δίνουν δάνεια.
Μπορείτε να πάρετε τα χρήματα από την κεντρική τράπεζα και να τα δώσετε στους κερδοσκόπους.
Αυτή είναι μια περίοδος που επιχειρήσεις πάνε στραβά και στο τέλος θα καταλήξουν βάρος των Ευρωπαίων φορολογούμενων.
Η παρούσα πολιτική είναι απίστευτα αφελής αν συνεχιστεί», προειδοποιεί ο γνωστός οικονομολόγος.

Πηγή:

http://logioshermes.blogspot.com/

Tο είδαμε...http://meonomateponymo.blogspot.com/2012/03/spiegel.html

Η προέλευση του “Λευκού Πύργου”

2012-03-10T17:54:00.000-08:00

Τα βιβλία του Ηλία Πετρόπουλου, αν και δεν αποτελούν ακαδημαϊκά συγγράμματα , σίγουρα αποτελούν μια ενδιαφέρουσα πηγή αδιακρισιών που σπάνια περιλαμβάνονται στην επίσημη ιστορία.

Έτσι στο η «Ονοματοθεσία Οδών και Πλατειών» διάβασα με έκπληξη για τον Λευκό Πύργο στην Θεσσαλονίκη:

«Μπρος στον Λευκό Πύργο βλέπεις την Πλατεία του Λευκού Πύργου και τα κηπάρια του Λευκού Πύργου. Οι ονομασίες αυτές είναι ανεπίσημες καθιερωμένες από τον λαό. Η ονομασία Λευκός Πύργος είναι μετάφραση από τα ισπανό-εβραϊκά. Διόλου δεν αποκλείω την περίπτωση όπου κάποιος φωστήρας θα προτείνει την ονομασία του οθομανικού οχυρού σε Άσπρο Πύργο»

Περαιτέρω έρευνες στον, κατά τ’αλλα εξαιρετικά σχεδιασμένο, ιστότοπο του Λευκού Πύργου δεν έδωσαν πληροφορίες, ενώ γενικότερα υπάρχει μια γενικότερη ασάφεια επί του θέματος. Ως φόρο τιμής προς ορισμένους σαλονικιούς φίλους αποφάσισα να δω τι μπορούσα να βρω για την προέλευση του Λευκού Πύργου, (ή αλλιώς γνωστού ως Τόρε Μπλάνκα ή Μπεγιάζ Κουλέ). Ξεκαθαρίζω ότι δεν θα ασχοληθώ με τους κήπους του Λευκού Πύργου παρά επιφανειακά, μιας και αποτελούν ξεχωριστή ιστορία από μόνοι τους.

Η τοποθεσία

Η Θεσσαλονίκη τοπογραφικά συχνά ορίζονταν από τους πολλούς χείμαρρους της. Ένας τέτοιος ξεκινούσε από ένα λατομείο στον Άγιο Παύλο ανατολικά του οποίου υπάρχει σήμερα το νεκροταφείο της Ευαγγελίστριας και συνεχίζοντας παράλληλα με την οδό Εθνικής Αμύνης κατέληγε, μέσω των προσχώσεων, στην δημιουργία ενός μικρού ακρωτηρίου. Πάνω σε αυτό το ακρωτήριο πιθανολογείται ότι υπήρχε κάποιος μικρός οχυρωματικός πύργος ήδη από το 1185, έργο βυζαντινών, αν και υπάρχουν αμφιβολίες για το αν ο πύργος του 1185 βρίσκονταν στο ακρωτήρι ή πιο δυτικά, περίπου στο ύψος του Βασιλικού Θεάτρου. Άλλοι πιστεύουν ότι δεν είναι ο χείμαρρος της Ευαγγελίστριας υπεύθυνος για το ακρωτήρι αλλά ο χείμαρρος που περνούσε ανατολικά από το εβραϊκό νεκροταφείο και διακλαδίζονταν στο Goz Dere (Λάκκο του Ματιού) και στο Kirishane (Χορδοποιειο). Υπάρχει όμως μια κοινή συμφωνία για την προσχωματική φύση του ακρωτηρίου και των δυο ορμίσκων που διέθετε, που αποτέλεσαν την φυσική τοποθεσία δημιουργίας του Πύργου. Αλλωστε αυτή η λειτουργία διατηρήθηκε και τους μετέπειτα αιώνες με την λειτουργία της τεχνητής αποβάθρας όταν οι προσχώσεις αλλοίωσαν τον φυσικό του χαρακτήρα.

Η ανοικοδόμηση του Πύργου

Περίπου ένα αιώνα μετά την κατάληψη της πόλης μια σειρά οχυρωματικών έργων δημιούργησαν νέα φρούρια στην πόλη και στα πλαίσια αυτής της δραστηριότητας είχαμε την δημιουργία του Πύργου. Κυριότερη πηγή για το έτος δημιουργίας είναι μια υπέρθυρη μαρμάρινη επιγραφή της εισόδου που πρώτος ανέφερε ο περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή και μάλιστα υπάρχει μια φωτογραφία της από τον γερμανό Στρουκ, (η επιγραφή σήμερα δεν υπάρχει – κατά άλλους σβήστηκε από τον Σουλτάνο Χαμίντ, κατά άλλους από την ελληνική διοίκηση το 1937).

Ανάλογα με τον μεταφραστή υπάρχουν μικρές διαφορές – στην επιγραφή διαβάζαμε με αραβική γραφή:

Κτισθέν κατά διαταγήν του λέοντος των ανδρείων Σουλεϊμάν,
έγινε ο λέων όλων των φρουρίων
Με τα λεανταροπρόσωπα δρακόντεια πυροβόλα γύρω του,
αρμόζει να ονομαστεί το φρούριο αυτό λεοντάρι των οχυρών,
Ετος 942 της Εγίρας του Προφήτου

Με άλλα λόγια ο πύργος κτίσθηκε από τον Σουλεϊμάν τον Νομοθέτη (ή Μεγαλοπρεπή) το έτος 942 της Εγίρας, δηλαδή το 1535 μ.κ.ε. Μια άλλη χρονολογία που αναφέρεται είναι το 974 της Εγίρας, δηλαδή το 1566 μ.κ.ε. Πάντως αξίζει να σημειωθεί ότι έχει εκτιμηθεί, μέσω δενδροχρονολόγησης, ότι τα ξύλινα υποστηρίγματα είναι βαλανιδιές της Πίνδου κομμένες περίπου το 15^ο αιώνα.

Μερικοί θεωρούν ότι ο Σινάν, ο έμπιστος και διάσημος αρχιτέκτονας του Σουλεϊμάν, ευθύνεται για το σύμβολο της Θεσσαλονίκης αλλά πιθανότητα αποτελεί απλή φήμη μιας και δεν έχουμε κάποια σχετική μαρτυρία, ενώ συνολικά στον Σινάν αποδίδονται εκατοντάδες έργα. Η φήμη ότι είναι έργο βενετών τεχνιτών διαψεύδεται οριστικά από μια άλλη εσωτερική επιγραφή που αναφέρει για μεγάλη ανακατασκευή, (με αγγαρεία – δηλαδή υποχρεωτική συμμετοχή του λαού), το 1619 και μετέπειτα αναφορές αναφέρουν οτι εκείνη υπήρξε η ημερομηνία κτίσης. Αλλωστε η τοιχοδομία συνάδει με άλλες οθωμανικές κατασκευές της περιόδου για τις οποίες έχουμε περισσότερες πληροφορίες.

Η μορφή του

Αρχικά ο Πύργος χτίσθηκε μάλλον χωρίς το περίφημο περιτοίχισμα του. Αντίθετα είχε μια κωνική μολυβδαίνια σκεπή και ανάμεσα στις σημερινές πολεμίστρες ξεπρόβαλλαν τα κανόνιαπου έλεγχαν τον Θερμαϊκό Κόλπο και έριχναν βλήματα «40 οκάδων σε μήκος 8 μιλίων». Αλλωστε πιθανότατα η υπέρθυρη επιγραφή αναφέρονταν μάλλον στο πυροβολοστάσιο που ήταν η κύρια αποστολή του.

Ο ίδιος ο Πύργος είναι κυλινδρικός με ύψος 33,90 μ. και διάμετρο 22,70 μ. Έχει ισόγειο και έξι ορόφους, που επικοινωνούν με εσωτερικό κλιμακοστάσιο μήκους 120 μ., το οποίο ελίσσεται κοχλιωτά σε επαφή με τον εξωτερικό τοίχο, αφήνοντας στο κέντρο έναν κυκλικό πυρήνα διαμέτρου 8,50 μ. Έτσι, σε κάθε όροφο σχηματίζεται μια κεντρική κυκλική αίθουσα, με την οποία επικοινωνούν μικρότερα τετράπλευρα δωμάτια, ανοιγμένα στο πάχος του εξωτερικού τοίχου. Ο τελευταίος όροφος έχει μόνο την κεντρική αίθουσα και έξω από αυτήν δημιουργείται δώμα, που προσφέρει εξαιρετική θέα του γύρω τοπίου της πόλης και της θάλασσας. (πηγή)

Δεν γνωρίζουμε το πότε χτίσθηκε το περιτοίχισμα αλλά γνωρίζουμε τη μορφή του. Είχε οκταγωνικό σχήμα, χαμηλό ύψος περίπου 5 μέτρων και είχε 3 οκταγωνικούς πυργίσκους σε 3 ακμές του, εξοπλισμένοι και αυτοί με τηλεβόλα. Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι στρέφονταν προς την πόλη, ενώ ο Πύργος βασίζονταν στο ίδιο του το μέγεθος για άμυνα προς το εξωτερικό. Υπήρχε και ένας ακόμη διώροφος πυργίσκος και διάφορα άλλα κτίσματα στο εσωτερικό που θα εξετάσουμε αργότερα την χρήση τους. Η είσοδος του περιτοιχίσματος, προς βορά και ίδια ευθεία με την είσοδο του Πύργου, ονομάζονταν Πύλη του Ντιβάν Χανέ, (ορισμένες πηγές ονομάζουν τον διοικητή των γενίτσαρων ως Ντιβάν Εφέντη και ορισμένες άλλες αναφέρουν με αυτόν το τίτλο το διοικητή της Ακροπόλεως όπου ακρόπολη ήταν το συγκρότημα του Επταπυργίου γνωστό και ως Kucuk Selanik, μικρή Θεσσαλονίκη. Κατ’ εμέ είναι ενδεικτικό τηςπολυπολικότητας της οθωμανικής εξουσίας και των ανταγωνισμών μεταξύ γενίτσαρων και κεντρικής εξουσίας). Ο Πύργος διέθετε και άλλες συμπληρωματικές κατασκευέςαπαραίτητες για την λειτουργία του ως κατάλυμα όπως τζάκια και αφοδευτήρια μέσα στο κυρίως κτίσμα και αποθήκες, δεξαμενές νερού εκτός του κύριου κτίσματος.

Η ιστορική του διαδρομή

Το αρχικό του όνομα υπήρξε, εύλογα, «Πύργος των Λεόντων» ενώ αργότερα ανεπίσημα ονομάστηκε «Πύργος της Καλαμαριάς» και «Πύργος των Γενίτσαρων», (Καλαμαριά ονομάζονταν παλιά η περιοχή του σημερινού Ευκλείδη μέχρι την παραλία). Μέχρι το 1826 χρησιμεύει σαν φρούριο και σε αυτόν σταθμεύει το μεγαλύτερο μέρος της φρουράς των Γενίτσαρων – χρησιμεύει και ως φυλακή αλλά μόνο συμπληρωματικά προς τις ανάγκες των ίδιων των γενίτσαρων. To κάστρο της Καλαμαριάς (Kelemeriye Kal’asi) που αναφέρει ο Εβλίγια Τσελεμπή διέθετε και τον προαναφερθείσα διώροφο πυργίσκο που λειτουργούσε ως mescid, δηλαδή τζαμί χωρίς μιναρέ. Επίσης γνωρίζουμε ότι διέθετε τον Mahmud Aga Zeviye, δηλαδή τον τεκέ του Μαχμούντ Αγά, (ο τεκές ήταν ένα ησυχαστήριο των δερβίσιδων – ένα παρακλάδι του σουνιτικού Ισλάμ. Ο όρος μοναστήρι δεν αποδίδει σωστά το νόημα του αφού ήταν μυστικιστικά κέντρα προσβάσιμα στο λαό που ορισμένα δέχονταν και χριστιανους ως μέλη τους), μιας και οι γενιτσαροι είχαν μια ιδιαίτερη σχέση με το τάγμα των Μπετακσήδων αν και ο συγκεκριμένος μάλλον συνδέονταν με τους Kadiri. Η φωτογραφία αριστερά είναι εξαιρετική γιατί μας επιτρέπει να δούμε με λεπτομέρειες το ανώνυμο τέμενος που επέζησε τουλάχιστον μέχρι το 1906 και κατεδαφίστηκε από τις ίδιες τις οθωμανικές αρχές της πόλης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι γενίτσαροι είχαν μετατραπεί από ένα επίλεκτο στρατιωτικό σώμα σε έναημιαυτόνομο και ανεξέλεγκτο τάγμα το οποίο μέχρι τον 18^ο αιώνα είχε μετατραπεί σε ένοπλη τάξη εμπόρων, στρατιωτών που παράλληλα υποχρέωναν σε καταβολή προστασίας ανεξαρτήτως θρησκεύματος και ουσιαστικά έλεγχαν τις αγορές δέρματος, τροφίμων και τσόχας. Η Θεσσαλονίκη ήταν σημαντικό κέντρο με περίπου 6.000 γενίτσαρους οργανωμένους σε 3 ορτάδες.

Η παράλογη βία και απληστία τους προς τους κατοίκους της πόλης ανεξαρτήτως θρησκείας και η δημιουργία δομών παράλληλων με το οθωμανικό κράτους ήταν μια μόνιμη πληγή σε κάθε Σουλτάνο – άλλωστε όλες οι θρησκευτικές ομάδες της πόλης τονίζουν ότι αυτές ήταν ο ιδιαίτερος στόχος των γενίτσαρων. Αποκαλυπτικό είναι ότι τις περισσότερες πληροφορίες για τις συνθήκες κράτησης έχουμε από τον φιλέλληνα δικαστή Χαϊρουλάχ που φυλακίστηκε ο ίδιος λόγω των προσπαθειών του να θέσει τέρμα στις σφαγές των γενίτσαρων το 1821 μετά την επανάσταση στην Χαλκιδική.

Τελικά στις 16 Ιουνίου 1826 ο Μαχμούντ ο Β’ διατάζει την εξόντωση τους και με επίκεντρο την Θεσσαλονίκη οργανώνεται η εξόντωση τους σε όλη την Αυτοκρατορία. Περίπου 3.000 επιβιώνουν και συλλαμβάνονται μετά από σκληρές μάχες με τον οθωμανικό στρατό και μεταφέρονται στον Πύργο όπου και εκτελούνται μαζικά. Τότε είναι που ο Λευκός Πύργος αποκτά το όνομα «Kanli Kule» (Πύργος του Αίματος) – επαναλαμβάνω ότι το όνομα δεν συνδέεται με τις εκτελέσεις των Γενίτσαρων πιο πριν όπως κατά κόρον γράφεται αφού το όνομα μέχρι τότε είναι είτε πύργος της Καλαμαριάς, είτε Πύργος των Γενίτσαρων. Η μετέπειτα χρήση του ως φυλακή και τόπος εκτελέσεων που κοινοποιούνταν με έναν κανονιοβολισμό, διατήρησαν το όνομα. Βρήκα πολλές αναφορές στο ότι οι φυλακισμένοι στον Πύργο ήταν κυρίως για πολιτικά εγκλήματα αλλά καμία επίσημη πηγή δεν επιβεβαίωση αυτή την πληροφορία.

Με την πάροδο του χρόνου ο ρόλος του Πύργου μεταστράφηκε και από προστασία από εξωτερικές απειλές, έγινε μέρος του σχεδίου ελέγχου της ίδιας της πόλης. Η ύπαρξη του περιτοιχίσματος μόνο προς την μεριά της πόλης επιβεβαιώνει την σοβαρότητα των ταραχών που ξεσπούσαν στην πόλη μέχρι και τον 18^ο αιώνα λόγω επισιτιστικών προβλημάτων. Μάλιστα όπως ισχυρίζονται ορισμένοι ιστορικοί ο Πύργος των Γενίτσαρων ήταν ένα αντίβαρο στην εξουσία του νόμιμου οθωμανού διοικητή της πόλης που έδρευε στο Γεντί Κουλέ – κάτι και που διαπίστωσαμε νωρίτερα με την διχογνωμία για το τίτλο του Divan Efendi.

Το επίσημο όνομα του ως Πύργος των Λεόντων και το ανεπίσημο ως Kanli Kule υπήρξαν τα ονόματα του μέχρι το 1891 όταν ένα εβραίος κρατούμενος, ο Νατάν Γκιντιλί (Nathan Guidili), καταδικασμένος για ένα ερωτικό έγκλημα, τον ασπρίζει με αντάλλαγμα την μείωση της ποινής και άρα την απελευθέρωση του. Ο λόγος δεν είναι γνωστός – η λαϊκή μυθολογία λέει ότι ήταν επιθυμία του Σουλτάνου ώστε να φανεί ότι κάτι αλλάζει μετά την Συνθήκη του Αγ.Στεφάνου ή με το τέλος του Tanzimat – διατηρούμε την δυνατότητα να δούμε με αμφιβολία αυτές τις δικαιολογίες. Πιο πιθανό είναι να συνδέονται με την απόφαση για χρησιμοποίηση μόνο του Γεντί Κουλέ ως των φυλακών της πόλης (μέχρι το 1989!), την έναρξη της κατεδάφισης του περιτοιχίσματος και μια συνειδητή προσπάθεια αποσύνδεσης του Πύργου από το αιματηρό παρελθόν του.

Ενώ υπάρχουν διάφορες πηγές από τις οποίες μαθαίνουμε ότι σύντομα το Kanli Kule μετονομάζεται σε Beyaz Kule, δηλαδή Άσπρος Πύργος, δεν βρήκα κάποια επιπλέον πηγή που να υποστηρίζει ότι η υιοθέτηση του Torre Blanca της εβραϊκής κοινότητας οδήγησε στη υιοθέτηση του και από τις άλλες μειονότητες, ορθόδοξους και μουσουλμάνους, όπως υποστηρίζει ο Πετρόπουλος. Βέβαια γνωρίζουμε ότι οι έλληνες της πόλης ήξεραν λαδίνο/ισπανοεβραϊκά ώστε να μπορούν να κινούνται στην πόλη και πολλές περιοχές της πόλης ήταν γνωστές αποκλειστικά από τα εβραϊκά τους ονόματα μέχρι και το 1943 όταν ο Δήμος πήρε την πρωτοβουλία και μετονόμασε όλα τα εβραϊκά τοπωνύμια εκμεταλλευόμενος τις εκτοπίσεις των εβραίων στο Αουσβιτς. Πάντως με μια ομιλία μου με έναν τοπικό ιστορικό συμφώνησε ότι η χρησιμοποίηση του Λευκός έναντι του Άσπρος «μυρίζει επίσημη μετάφραση και όχι αυθόρμητη λαϊκή ονοματοδοσία». Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που αυτό θα συνέβαινε στα Βαλκάνια ή στην ίδια την Θεσσαλονίκη. Το όνομα Αγία Σοφία είχε διατηρηθεί τόσο από το τζαμί Aya Sofia Cami’i στο οποίο είχε μετατραπεί η εκκλησία, τόσο από την ομώνυμη εβραϊκή συνοικία. Αντίστοιχα το τουρκικό λουτρό στη θέση Λουλουδάδικα ονομάζεται από τον λαό Yahudi Hamam, δηλαδή εβραϊκό χαμάμ γιατί βρίσκονταν μέσα στην εβραϊκή συνοικία Kulhan.

Η πιθανή εβραϊκή προέλευση της λέξης και η βαθύτατη ειρωνεία του γεγονότος με οδήγησαν σε περαιτέρω έρευνες. Την ίδια άποψη υποστηρίζει ο μεγάλος σαλονικιός λαογράφος και λογοτέχνης Αλμπέρτος Ναρ, που είχε μια αμοιβαία αντιπάθεια με τον Πετρόπουλο για να κατηγορηθεί ότι ο ένας αντιγράφει τον άλλον, δεν ξέρω όμως αν την βάσιζε στην ανάγνωση των εβραϊκών εφημερίδων της εποχής – μια δική μου έρευνα στην μοναδική ελληνική εφημερίδα έδειξε ότι την απουσία του Κανλί Κουλέ και την ύπαρξη του Μπεάζ Κουλέ. Οτι το Λευκός Πύργος δεν ήταν δημοφιλές στην ελληνορθόδοξη μειονότητα της πόλης αντικατοπτρίζεται στην δίηγηση της σαλονικιάς Ζορζέτας Ποζέλλι, εγγονής του Βιταλιάνο μεγάλου αρχιτέκτονα της πόλης που μας έδωσε το Κονάκι, την έδρα του Πρώην Υπουργείου Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας:

Βγαίνοντας από το μπαλκόνι του σπιτιού μου το πρώτο πράγμα που βλέπω είναι ο Λευκός Πύργος και θυμάμαι τα όσα άκουσα από αυτόν για τους δικούς μου. «Μπεαζ Κουλέ» τον έλεγαν οι Τούρκοι αλλά στα σπίτια μεταξύ των οικογενειών ονομάζονταν Καννλλ Κουλέ (από το καν που σημαίνει αίμα, δηλαδή ματωμένος πύργος).

Ενδεικτική είναι η σύγχιση στις ονομασίες σε αυτή την καρτ ποστάλ στα δεξιά: στα ελληνικά ως Πύργος του Αίματος και σε παρένθεση η κοινή (;) ονομασία Λευκός Πύργος, ενώ στα γαλλικά η επίσημη ονομασία του Tour de lion και σε παρένθεση η κοινή του Tour Blanche. (Η φωτογραφία είναι εμφανώς παλαιότερη της ίδιας της καρτ ποστάλ που χρονολογείται μετά το 1914 αφού περιλαμβάνει το περιτείχισμα και τα διάφορα άλλα κτίσματα που είχαν ήδη κατεδαφιστεί).

Το 1905 μπαζώνεται ο ανατολικός ορμίσκος και σε συνδυασμό με την ολοκλήρωση της κατεδάφισης του περιτειχίσματος δημιουργείται η Πλατεία Προόδου στην περιοχή της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών και οι Κήποι της πλεον Τόρρε Μπλάνκα. Όπως διαπιστώνουμε από τις έγχρωμες φωτογραφίες της συλλογής Kahn η Τόρρε Μπλάνκα συνεχίζει να ασβεστώνεται τακτικά – ειδικά επ’ ευκαιρία της επίσκεψης του Σουλτάνου το 1911 όταν και ολοκληρώνεται η καταστροφή του περιτειχίσματος κατεδαφίζονται το τζαμί και ο τεκές για να είναι άνετο το πέρασμα της πομπής. Αν και η μετέπειτα τύχη του Πύργου και των κήπων δεν είναι μέρος αυτού του άρθρου αξίζει να σημειώσουμε ότι αποτέλεσαν το επίκεντρο της κοσμικής και πολιτικής δράσης της Θεσσαλονίκης. Από τους 10.000 διαδηλωτές να τραγουδούν την Διεθνή σε μια εκδήλωση της Φεντερασιόν με αφορμή την εκτέλεση του αναρχικού Φερρέρ στην Ισπανία το 1910, στην παρέλαση του ελληνικού στρατού το 1912, τη συγκέντρωση των οπαδών της Εθνικής Αμύνης το 1916, τα καταρριφθέντα ζέπελιν του Α’ΠΠ, τον κωσταντινουπολίτικο θίασο νάνων του 1921,την αναβίωση του ως φυλακή τούρκων αιχμαλώτων μετά την απόβαση στην Σμύρνη στην Μικρασιατική Εκστρατεία, τη συγκέντρωση του πρώτου συλλόγου καταναλωτών το 1922, το πολυτελές κουρείο των κήπων, το πρώτο τραμ το 1927, την γιορτή του Προσφυγικού Φοίνικος το 1929 και την χρησιμοποίηση του από τους ναυτοπροσκόπους το 1934. Η βαφή του Πύργου με βαφή παραλλαγής κατά τον Β’ΠΠ αποτέλεσε μια επιπλέον σελίδα στις χρωματικές αλλαγές του κτιρίου. Στα αριστερά μια φωτογραφία από καταρριφθέντα γερμανικά αεροσκάφη να επιδεικνύονται στους περαστικούς κατά την διάρκεια του 1^ου ΠΠ.

Ετσι δεχόμενος, καταχρηστικά, ότι ο Ηλίας Πετρόπουλος και ο Αλμπέρτος Ναρ πιθανόν κάτι να ήξεραν παραπάνω να συγχαρώ τους σύγχρονους χριστιανούς Θεσσαλονικείς που μπορεί στην πλειοψηφία τους να μην έχουν ούτε έναν αιώνα διαβίωσης στην πόλη, αλλά είναι πρόθυμοι να αναγνωρίσουν ως σύμβολο της πόλης ένα οθωμανικό μνημείο του οποίου το σύγχρονο όνομα αν δεν είναι εβραϊκής προέλευσης, τότε σίγουρα οφείλεται σε έναν εβραίο σαλονικιο.

υγ. Για να είμαι ειλικρινής τα συγχαρητήρια μου είναι κυρίως προς τους ευπατρίδες της πόλης όπως τον Νομάρχη Ψωμιάδη, τους κ.κ.της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών κ.ο.κ Για τους υπόλοιπους η ειρωνεία της τελευταία παραγράφου ελπίζω να είναι εμφανής – αναφέρομαι στο πρόσφατο ομόφωνο διαπαραταξιακό ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου όπου αποκλείονταν το Ολοκαύτωμα από την ιστορία της πόλης, ξεχνώντας ότι η Εβραϊκή Κοινότητα της πόλης έχει μια ιστορία άνω των 2000 χρόνων στην πόλη. Μελετώντας την ιστορία της Torre Blanca,έμβλημα της Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα και με το οποίο ταυτίζονται οι ίδιοι οι Θεσσαλονικείς, μπορούμε ίσως να καταλάβουμε τους λόγους της καλπάζουσας ανασφάλειας τους.

Διαβάστε: την ιστορία με το περιτοίχισμα από agitprop, μερικές φώτο από τον Πάνο Ζ. , η επίσημη ιστορία του σύμφωνα με το Υπουργείο Πολιτισμού, Επιλεκτική Μνήμη από panokato, o Λευκός Πύργος σε χαρτονόμισμα της ΠΓΔΜ, ενας σαλονικιός που δεν του αρέσει ο Πύργος.

Πηγές υπήρξαν διάφορες εργασίες του Ε.Χεκίμογλου, του Κ.Τομανά, του J.Nehama, του Β.Δημητριάδη, του Η.Πετρόπουλου, η Αρχαιολογική Υπηρεσία, το Μουσείο του Λευκού Πύργου ενώ ευχαριστώ τον petefri για τις βιβλιογραφικές αναφορές. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον mayor rishon ο οποίος συνετέλεσε εξίσου σε αυτό το άρθρο όσο και εγώ. Στην φωτογραφία δεξιά ένας επιζόντας σαλονικιός ζωγραφίζει δεκαετίες μετά, στο Ισραήλ, τις αναμνήσεις του από την εκτόπιση, το τράμ, το άγαλμα του Κωσταντίνου, τα νεκροταφεία πίσω από το τραμ και ο Λευκός Πύργος που χωρίζει νοητικά και πραγματικά την intra muros ιστορική πόλη από την νέα που ξεχύνεται δεξιά.

Abravanel & Mayor Rishon

Πηγή: http://thess.gr/blog/1430

Ιστορία της Μπουγάτσας – Ετυμολογία

2012-03-10T17:51:00.000-08:00

Η αρχική προέλευση της ιδέας της παρασκευής μπουγάτσας, σύμφωνα με αναφορές παλαιότερων προέρχεται από την γεωγραφική περιοχή του Βυζαντίου. Πιο συγκεκριμένα φαίνεται να προέρχεται από την Κωνσταντινούπολη, όταν ήταν ακόμα Ελληνική, δηλαδή πριν το 1453 μ.χ., και την άλωση της «Πόλης» από τους Τούρκους.

Είναι γνωστό ότι στο Βυζάντιο υπήρχε μεγάλη παράδοση στα γλυκά ταψιού αλλά και στις πίτες. Μία μορφή από αυτές τις περίφημες παραδοσιακές πίτες του Βυζαντίου λοιπόν είναι και η μπουγάτσα.

Ακόμα και μετά την άλωση η μπουγάτσα εξακολουθεί να διαπρέπει, σύμφωνα με ταξιδιωτική μαρτυρία του 16ου και του 17ου αιώνα. Ο ταξιδευτής Εβλιά Τσελεμπή αναφέρει ότι στην Κωνσταντινούπολη δύο φούρνοι παρασκεύαζαν “μπουγάτσα κουρού”, κιγμαλί (με κιμά), πεϊνιρλί (με τυρί) και “σαντέ μπουγάτσα” (πασπαλισμένη με ζάχαρη άχνη).

Οι κάτοικοι της Πόλης δώσανε το όνομα «μπουγάτσα» ή «μπουγκάτσα», θέλοντας να εννοήσουνε πιθανώς «αλμυρή ή γλυκιά γέμιση πίτας, τυλιγμένη πολύ καλά και στεγανά μέσα στην ζύμη». Αυτή είναι και η μία από τις πολλές βασικές διαφορές που έχει η μπουγάτσα σε σχέση με τις άλλες πίτες. Άλλη βασική διαφορά είναι ότι το φύλλο δεν ανοίγεται με την βοήθεια του αλευριού όπως οι κλασικές πίτες με το πλαστήρι, αλλά μόνο με την βοήθεια λαδιού και μαλακού φυτικού βουτύρου.

Στην Κωνσταντινούπολη η συγκεκριμένη ιδιόμορφη πίτα ονομαζότανε «πογάτσα» ή «μπογάτσα», από τους Έλληνες και bugatsa (μπουγκάτσα) από τους Τούρκους.

Σήμερα όμως στην γειτονική μας χώρα Bugatsa ονομάζουν ένα πλήθος από διαφορετικές πίτες , αλλά και πολλά φαγητά τελείως διαφορετικά και ανόμοια μεταξύ τους. Πολλά μάλιστα δεν είναι καν πίτες, αλλά είναι μαγειρεμένα.

Οθωμανικά λεξικά μας πληροφορούν ότι η “πογάτσα” αποτελεί παραφθορά της ιταλικής λέξης “foccacia” που σημαίνει γλυκιά πίτα. Ακόμα όμως κι αν η μπουγάτσα πράγματι δανείστηκε το όνομα της από την Λατινική αυτή λέξη, αυτό δεν την περιόρισε ποτέ μόνο στην γλυκιά εκδοχή της. Αντιθέτως μάλιστα, πάντοτε, παράλληλα με την γλυκιά μπουγάτσα με κρέμα υπήρχε και η αλμυρή μπουγάτσα με τυρί.

Η μπουγάτσα κυριάρχησε στον Ελλαδικό χώρο μετά την Μικρασιατική καταστροφή, από τη Βόρεια Ελλάδα ως την Ήπειρο και από την Πελοπόννησο ως την Κρήτη. Ιδιαίτερα όμως, πολιτογραφήθηκε ως Σερραία, καθώς στη Βόρεια Ελλάδα στεγάστηκε μεγάλος αριθμός προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Η μπουγάτσα δεν υστερεί σε δημοτικότητα και στη Θεσσαλονίκη, όλα αυτά τα χρόνια, αφού οι Θεσσαλονικείς βρήκαν στην μπουγάτσα ένα έδεσμα το οποίο τους χόρταινε πριν πάνε στην δουλειά, ή το καταναλώναν κατά την διάρκεια του διαλείμματος. Η μπουγάτσα ήταν το έδεσμα εκείνο που προσέφερε ποικιλία , αφού παρασκευαζόταν σε πέντε διαφορετικές γεμίσεις, ποιότητα, και βέβαια αγνά υλικά όπως θα έφτιαχνε ο καθένας στο σπίτι του, και επίσης χαμηλή τιμή. Μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε το φαγητό του φτωχού, αφού με λίγα χρήματα μπορούσε κάποιος να χορτάσει.

Tο είδαμε...http://foccacia.gr/istoria-tis-bougatsas-etymologia

Καλό ταξίδι - Δόμνα Σαμίου - Αμάν γκελ αμάν

2012-03-10T17:39:00.000-08:00

Από την εκπομπή «Μουσικό Οδοιπορικό», αφιέρωμα στη Μικρά Ασία, ΕΡΤ, 1977.

Το τραγούδι έμαθε η Δόμνα Σαμίου από τη μητέρα της Μαρία, πρόσφυγα από το χωριό Μπαϊντίρι της Σμύρνης.

Την συνοδεύουν οι μουσικοί: Στέφανος Βαρτάνης, βιολί, Νίκος Στεφανίδης, κανονάκι, Μαθιός Μπαλαμπάνης, τουμπελέκι.

Περιλαμβάνεται στο LP «Έχε γεια Παναγιά» (1974) http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.albums&id=6.

Για περισσότερες πληροφορίες της εκπομπής: http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.shows&id=271.

Tης τριανταφυλλιάς τα φύλλα θα τα κάνω φορεσιά,

να τα βάλω να περάσω, να σου κάψω την καρδιά.

Σένα τα λέγω κι άκου τα,

πάρε χαρτί και γράψε τα.

Aπεφάσισα πουλί μου, απεφάσισε και συ,

δυο καρδιές να γίνουν ένα, ένα σώμα μια ψυχή.

Σένα τα δίνω τα φλουριά,

μαύρα μου μάτια και γλυκά.

Πηγή: youtube

Για τους Οθωμανούς το όνομα “Τούρκος” αποτελούσε υποτιμητικό όρο και προσβολή

2012-03-10T17:15:00.000-08:00

Οθωμανικό δικαστήριο, Photo @ Wikipedia

Στην Οθωμανική Ιστορία, το να είσαι Τούρκος αποτελούσε ένα ταπεινωτικό όνομα, σύμφωνα με τον Τούρκο συγγραφέα Τανέρ Ακτσάμ. Ο Ακτσάμ πρόβαλε σαν κύριο παράδειγμα τον Οθωμανό Ιστορικό του 17ου Αιώνα, Νάιμα Μουσταφά Εφέντι, ο οποίος αναφερόταν στους Τούρκους ως “άμυαλους” ή “αποβλακωμένους” (idraksiz Turkler), “άσχημους” (cirkin suratli Turk), “δόλιους” (hilekar Turk) καθώς και ”φυσιογνωμικά μεγάλους σαν τσοπανόσκυλα” (coban kopegi seklinde bit turk-u su-turk).

Σε Οθωμανικές εφημερίδες του 19ου αιώνα αναφέρεται “οι νέοι ντρέπονται να είναι Τούρκοι”. Oι Οθωμανοί προφανέστατα δεν “εκτιμούσαν” να αναφέρονται ως Τούρκοι, ειδικά απο τους Δυτικούς. Ο Οριενταλιστής Vambery αφηγείται μια εμπειρία που έζησε στην Κωνσταντινούπολη:

“..καθώς διερευνούσα ανάμεσα στους Τούρκους διαννοούμενους την γνώμη τους για την φυλετική και πολιτισμική σχέση τους με τους Τούρκους της Κεντρικής Ασίας, αυτές οι πολυμαθείς ψυχές έκαναν λες και είχαν βαθύτατα προσβληθεί, γιατί κατά κάποιο τρόπο υπονοήθηκε σχέση τους με τους Νομάδες. Κατα την γνώμη τους, “Τούρκος” ήταν ένας όρος που χρησιμοποιούνταν μόνο για τις κατώτερες βαδμίδες της κοινωνίας, πιο συγκεκριμένα για τους χωριάτες.”

Ο Βελέντ Τσελεμπί, μιά απο τις πιο σημαντικές μορφές, έγινε αντικείμενο περιφρόνησης απο τον κοινωνικό του κύκλο και ακόμα απο την ίδια την οικογένεια του, κατά την διάρκεια της ενασχόλησης του με την της εξέλιξης της Τουρκικής Γλώσσας. Η ενασχόληση του, ήταν εντελώς αθώα, αλλάζοντας τον Αραβικό συλλαβισμό σε μερικές λέξεις και φέρνοντας τες πιο κοντά στην Τουρκική Γλώσσα. Ακόμα και αυτό όμως ήταν αρκετό για αυτόν να γίνει αντικείμενο εξοβελισμού.

Οι λόγοι αυτής της απαξίωσης του όρου “Τούρκος” ήταν πολλοί. Πρώτα απο όλα, την Οθωμανική γραφειοκρατία αποτελούσαν απόγονοι των “devsirme”, δηλαδή παιδιά χριστιανών που είχαν παρθεί με την βία απο τους Οθωμανούς, το περίφημο “παιδομάζωμα”, και αφού είχαν ασπαστεί το Ισλάμ, γαλουχήθηκαν ώστε να αποτελέσουν κάποια στιγμή την γραφειοκρατική και στρατιωτική ελίτ της αυτοκρατορίας. Αυτοί πάντα υπόβλεπαν τους Τούρκους και τους εξευτέλιζαν. Μάλιστα κάποιοι από αυτούς δικαιολόγησαν την παρακμή της Αυτοκρατορίας με την έλευση των πρώτων Τούρκων σε σημαίνοντες θέσεις στον κυβερνητικό μηχανισμό.

Παράλληλα οι Τούρκοι μπέηδες της Ανατολής είχαν προδώσει τους Οθωμανούς και είχαν ταχθεί στο πλευρό του Ταμερλάνου εναντίον τους. Αυτό το γεγονός έμεινε βαθιά χαραγμένο στην σκέψη των Οθωμανών, οι οποίοι πάντα έβλεπαν με ένα αίσθημα καχυποψίας τους Τούρκους. Ακόμα και στα κείμενα ΑραβοΙσλαμικής προέλευσης, οι Τούρκοι περιγράφονται εντελώς απαξιωτικά ως μια ομάδα από τέρατα, εχθρική προς την ανθρωπότητα. Ανάλογες ήταν και οι περιγραφές των Τούρκων απο Δυτικούς συγγραφείς. Για αιώνες οι Τούρκοι αναφέρονταν ως Βάρβαροι και επιρρεπείς στην άσκηση βίας. Χαρακτηριστικά είναι τα καθόλου κολακευτικά σχόλια για τους Τούρκους, διάσημων Ιστορικών και διανοούμενων όπως ο Ντανιλέφσκι που έγραψε “οι Τούρκοι είναι ο πιο αρνητικός παράγοντας στην Ιστορία” αλλά και των Τόϊνμπι, Βολταίρου και Ρενάν. Χρειάστηκε να φτάσουμε στα τέλη του 19ου αιώνα για να κάνουν την εμφάνιση τους τα πρώτα θετικά σχόλια για Τούρκους σε Δυτικά έντυπα.

Tο είδαμε...http://history-of-macedonia.com/wordpress/2010/01/16/othomanoi-onoma-tourkos-apotelei-ypotimitiko-oro-prosboli/

Ελλάδα: Μυστικά του παρελθόντος (Ντοκιμαντέρ Ελληνικοί υπότιτλοι)

2012-03-09T20:35:00.000-08:00

Πάμπολλοι λαοί διέπρεψαν στις τέχνες και τις επιστήμες ανά τους αιώνες. Μόνο οι Έλληνες όμως μετέτρεψαν αυτόν τον πνευματικό πλούτο σε κοινή πανανθρώπινη κληρονομιά

Tο είδαμε...http://www.infoblog.gr/2012/02/blog-post_1201.html

ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

2012-03-09T20:19:00.000-08:00

Οι αναμνήσεις ενός από τους πρώτους Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ των αρχών του 20ού αιώνα, οι δυσκολίες προσαρμογής, η φρίκη της ζωής στα εργοτάξια κατασκευής των αμερικανικών σιδηροδρόμων, η εθελοντική κατάταξη στον στρατό για να γλυτώσει, οι περιπέτειες στην Νέα Υόρκη και η καταστάλαξη σε ένα ήσυχο αγρόκτημα του Λονγκ Άϊλαντ. Όπως περιγράφονται σύντομα σε διήγημα του Ηλία Βενέζη.

Θα μείνουμε απόψε στη φάρμα του Πίτερ. Ο Πίτερ είναι ένας κύκλωπας, γίγαντας. Έχει πελώρια μάτια, χοντρά χείλια. οι χερούκλες του είναι σαν μπίγες βαπορίσες. Η φωνή του είναι τόσο μπάσα που σαν κάνει να πει ας είναι κ’ ένα «ναι», ας είναι κ’ ένα «όχι», θαρρείς πως μιλά δράκος. Ο Πίτερ δεν είναι δράκος. Κάτω απ’ τα κάτασπρα, τα κομμένα στη ρίζα τους, μαλλιά, τα μάτια του έχουν παιδικό φως. Γαλανό φως. Ο Πίτερ στη φάρμα του του Λογκ Άιλαντ φυλάει το χρώμα που έχει ο ουρανός του νησιού του. Εδώ κ’ εξήντα χρόνια γεννήθηκε στην Ίκαριά.

Ο Πίτερ είναι απ’ τους πρώτους μετανάστες που πήγαν στην Αμερική απ’ την Ελλάδα πριν απ’ το 1914. Μιλά καλά τα ελληνικά, μόνο που ανακατώνει πολλές εγγλέζικες λέξεις• στα ελληνικά του. Ένα-δυο λέξεις του είναι καημός. Προπάντων δε μπορεί να ξεφύγει το I mean. Σα να κάθεται και τον γαργαλά μες τα δόντια.

Με πήρε και καθήσαμε κάτω από ένα δέντρο του Λογκ Άιλαντ. Βράδιαζε. Ο Πίτερ έχει ριζώσει για καλά τώρα στη γη του, στο υποστατικό του. Η γυναίκα του γυροφέρνει ανασκουμπωμένη, έχει να φροντίσει για όλα. Είναι πολύ πιο νέα από αυτόν, τα μάγουλά της είναι κατακόκκινα, τα μαλλιά της πολύ ξανθά. Είναι Γερμανίδα. Τα μωρά τους ζούνε μες στα δέντρα και στα θάμνα, παίζουν — όλος ο κόσμος τους είναι το δάσος. Το ένα το παιδί είναι ξανθό, το άλλο μελαψό. Η Ικαρία και η Σιλεσία.

Ο Πίτερ θέλει να θυμάται. Όλη η δύναμή του είναι στο να θυμάται. Αν τον στριμώξεις μοναχά σ’ αυτό που είναι γύρω του, στο παρόν, θα είναι σα να σώπασε η ζωή.

Λέει:
-«Ήταν, φίλε, τότες ο πόλεμος του Μέξικο, εδώ και πολλά χρόνια. Ζούσε τότες ληστής σπουδαίος, I mean μοβόρος, τον λέγαν Πάντζο Βίλλα. Ο Πάντζο Βίλλα έκανε φονικό μεγάλο — άλλο δεν έκανε ο μοβόρος ο ληστής από φονικά. Βρίσκονταν κείνον τον καιρό άνθρωποι άγιοι, τους ελέγανε Μορμόνους. Αυτοί είχανε δικό τους Θεό, θέλαν να πορευτούν κατά το Θεό τους. Ο Θεός τους τους άφηνε να ‘χουνε και
πολλές γυναίκες ο καθένας, I mean χαρέμι, όσα χαρέμια θέλουνε Λοιπόν, επειδή τους κυνηγούσαν, οι Μορμόνοι είπανε: “Άλλο δε γίνεται, μόνο να πάμε στην ερημιά, να κάμουμε εκεί πατρίδα, η ερημία να είναι ο τόπος μας.” Επήγανε, λοιπόν, στο Νιου Μέξικο. Εκεί είναι έρημος φοβοτερή, άμμος και ποταμός, I mean Ζαχάρα. Όταν εμείς περάσαμε ως στρατός απ’ το Νιου Μέξικο εβάζαμε στον άμμο τηγάνι και ψήναμε αυγά. Και το βράδυ ερίχναμε απάνω μας παπλώματα — τέτοια Ζαχάρα. Εκεί ζει και ζώον πολλά περίεργον, άλλο δε ζει παρά αυτό το ζώον. Το λένε Χονιτό. Είναι ως οι χελώνες της πατρίδος. Το βάζεις κάτω απ’ τη μασχάλη σου και κάθεται ήσυχο. Βγάζεις με μαχαίρι το κρέας του και κάνεις το καβούκι του ταμπακέρα. Ζώον Χονιτό.»

Ο Πίτερ σταματά λίγο, να πάρει ανάσα. Δε θέλει να τον διακόπτουν. Θέλει να λέει τις ιστορίες του όπως του ‘ρχονται, γιατί έτσι την έμαθε τη ζωή: χωρίς τάξη. Η μόνη τάξη να είναι το απίθανο. Και το ανεξήγητο: Ικαρία και Νιου Μέξικο και ζώον Χονιτό και ο ληστής Πάντζο Βίλλα.

- «... Λοιπόν οι Μορμόνοι φτάσανε στην έρημο του Νιου Μέξικο να κάμουν την πατρίδα τους, άγιοι άνθρωποι, φέραν νερό από τρακόσα μίλια αλάργα, από ποταμόν Ρίο Γκράντε. Ρίξανε το ποτάμι στον άμμο, φυτέψανε καλαμπόκι. Φύτρωσε το καλαμπόκι, βλάστησε ως δένδρον στον άμμο — τέτοια γης. Φέρανε και ινδιάνους, I mean γάλους. Βρήκανε και άλλα πουλιά εκεί με μεγάλους φούντους στο κεφάλι, ως τσαλαπετεινοί της πατρίδος ή ως φασιανοί. Έτσι εζούσαν οι Μορμόνοι, άγιοι άνθρωποι, κατά τη θρησκεία τους. Επήγαν μαζί τους να ζήσουν και Ίντιανς, άγριοι άγιοι άνθρωποι κι αυτοί. Ίντιανς και Μορμόνοι. Όπου αυτά βλέποντας ο ληστής ο Πάντζο Βίλλα, με τη συμμορία του πάει και τους εξολοθρεύει διά πυρός. Είχε τη συνήθεια αυτός ο μοβόρος ληστής και ετρυπούσε τα νύχια των ανθρώπων, ύστερα ετρυπούσε τα δάχτυλα, ύστερα τούς εκρεμνούσε. Και έτσι εχάθηκαν οι άγιοι άνθρωποι από την έρημο. Όπου ο Πάντζο Βίλλα έκαμε και άλλον σκοτωμό, εθανάτωσε εκατόν και πλέον Αμερικανούς. Τότε η Αμερική έκαμε πόλεμον στο Μέξικο, και εγώ επήγα εθελοντής...»

Βράδιαζε στη φάρμα του Πίτερ στο Λογκ Άϊλαντ. Φυσούσε αγέρι υγρό. Ψηλά τα φύλλα στις αγριοκαστανιές, στις αγριοβαλανιδιές σάλευαν. Ένα άστρο φάνηκε. Τόση γαλήνη στο Λογκ Άϊλαντ!

Τα μάτια του Πίτερ πήραν άλλο χρώμα μες στο βράδυ. Ήταν σα μάτια βοδιού, αγαθά, έτοιμα να υποκύψουν. Τι απ’ όσα έλεγε ήταν ιστορία αληθινή, τι όχι; Οι Μορμόνοι ζούνε και σήμερα ακόμα στην έρημο της Γιούτας, στο Σωλτ Λέικ Σίτυ. Φτάσαν ποτές στο Νέο Μεξικό; Και, αλήθεια, ο Πάντζο Βίλλα τους ρήμαξε;

Τι σημασία είχε! Ο Πίτερ ζούσε τη δική του την ιστορία καμωμένη παραμύθι και μαγεία. Η φωνή του πήρε πάλι τους άγριους βαθιούς τόνους σα να ερχόταν από σπήλαιο.

Λέει:
«Όταν επήγα εθελοντής εις τον πόλεμον του Μέξικο έγινα επιλοχίας. Μια μέρα, νύχτα ήταν, ότι μας είχε έρθει καινούργιος αξιωματικός, έβαλα φωνή. Ακούει τη φωνή ο αξιωματικός, λέει:
“Έλα εσύ. Η φωνή σου είναι θερίο!”
“Είναι”, του αποκρινομαι.
“Να πάρεις, μου λέει, τους στρατιώτες τους τιμωρημένους να καθαρίσουνε την αποθήκη.”
Είχαμε αποθήκη γεμάτη, όλο τροφή. Του λέω:
“Καλώς.”
Πήρα τους τιμωρημένους στρατιώτες, τους μπήγω μια φωνάρα. Λένε αυτοί:
“Λεοντάρι θα είναι, θα μας φάει. Να φύγουμε.”
Ήταν κ’ ένα-δυο Γραικοί μαζί τους, εγώ τους ήξερα, αυτοί δε με ξέραν. Πάω κοντά τους, των Γραικών, τους μπήγω φωνή μεγαλύτερη. Ύστερα λιγοστεύω τη φωνή, να μην ακούνε άλλοι, λέω γραικικά:
“Τρώτε και κανένα γλυκό απ’ την αποθήκη, βρε εσείς!”
Ακούνε αυτοί.
“Βρε φίλε, Γραικός είσαι; κάνουν. Κ’ εμείς λέγαμε θα μας φας! Τι φωνή λεοντάρι είναι αυτή, βρε φίλε;”

Η Μεγάλη Άρκτος γράφτηκε καθαρά από πάνω μας. Ο Πίτερ σώπασε. Ρώτησα:
- Και τι σας βίαζε τώρα εσάς, που πήγατε να βγάλετε στην Αμερική το ψωμί σας, τι σας βίαζε να βρεθείτε εθελοντές στον πόλεμο του Μέξικο και να πολεμάτε το ληστή τον Πάντζο Βίλλα;
- «Το ‘ξερα πως θα το ρωτούσες, είπε ο Κύκλωπας. ‘Ολοι εσείς που μας ερχόσαστε απ’ την πατρίδα και δεν ξέρετε, κάτι τέτοια ρωτάτε. Λοιπόν, σου λέω: Για τούτο, μωρέ φίλε, επήγαμε: γιατί ο Πάντζο Βίλλα ήταν για μας ψωμί. Πολεμούσες το Πάντζο Βίλλα κ’ έτρωγες ψωμί. Καλύτερα να τρως ψωμί και να σκοτώνεσαι, παρά να πεθαίνεις στρώνοντας με ράγες τη γραμμή του Σάουθ Πασίφικ.»

Τα βοδίσα μάτια του γινήκαν ακόμα πιο μεγάλα, η φωνή του βαθιά. Και οι «μπίγες» τα γυμνά του τα μπράτσα γέρναν ασάλευτα στη γη σα να θέλαν να δείξουν τι αγώνας χρειάστηκε ίσαμε που να πιάσουν οι ρίζες σ’ αυτή τη γη.
- «Τι ήμαστε, θαρρείς, σα φτάναμε οι μετανάστες απ’ την πατρίδα; Χωρίς γράμματα, χωρίς γλώσσα, χωρίς χρήμα. Κοπάδια ήμαστε ζωντανά, I mean βόδια. Μόλις ζεμπαρκαίρναμε μας πουλούσανε στις κομπανίες των τρένων. Μας βάζαν μια ταμπέλα στο λαιμό, έγραφε η ταμπέλα τ’ όνομά μας και πού πηγαίναμε, μας βάζαν στα τρένα να πάμε χιλιάδες μίλια βαθιά στη χώρα να στρώσουμε γραμμές. Πού πηγαίναμε; Βλέπαμε απ’ το τζάμι τη χώρα τη μεγάλη, λέγαμε: “ε πατριώτες, χανόμαστε πια σε τούτο το χάος”. Κανένα δεν ξέραμε, τίποτα. Προς νερού μας θέλαμε να πάμε και δεν ξέραμε πώς να το πούμε, που να πάμε. Ήταν ένας Γραικός στη Νέα Υόρκη, τομάρι, I mean θεομπαίχτης, μας αγόραζε, μας πουλούσε στις κομπανίες. Αυτός ήξερε τη γλώσσα, εμείς λέξη. Αχρείος πολύ ο βλάσφημος, μας ελήστευε — αυτός ο Γραικός Πάντζο Βίλλα. Έτσι, κόσμος εχάθηκε κι άφησε τα κόκκαλά του εις την έρημο δουλεύοντας στο Σάουθ Πασίφικ να στρωθούν οι γραμμές του τρένου. Θα ερωτήσεις: “Και τι απέγινε αυτός ο Γραικός Πάντζο Βίλλα;” Θα σου αποκριθώ: Γύρισε, φίλε, στην πατρίδα με πλούτος. Και όταν χρόνια πολλά ύστερα γύρισα κ’ εγώ, για λίγο, στην Ικαριά να φιλήσω το χέρι του γονέως μου που πέθαινε, βρίσκω και τον Γραικό Πάντζο Βίλλα τον βλάσφημο. Είχε ένα σύννεφο γένια εις το μούτρο του και έκανε τον παπά.
“Βρε, του λέω, πώς έβαλες το σχήμα και ξέχασες το τι έκανες στους χριστιανούς, ελεεινέ Πάντζο Βίλλα!”
“Σιωπή, μου λέει αυτός. Τώρα είμαι άγιος.
“Και αυτοί οπού έκλεψες, οπού έφαγες το δίκιο τους, και οι άνθρωποι εχάθηκαν, μοβόρε άπληστε;!”
“Σιωπή, λέει αυτός, και είμαι άγιος.”

Ο Πίτερ χαμήλωσε το κεφάλι. Δεν κοίταξε τον Πολικό. Η νύχτα ήταν ξάστερη και πυκνή στο σύνορο του Ατλαντικού.
- «Εγώ, δόξα σοι ο Θεός, συνέχισε το παραμύθι του ο Κύκλωπας, έμεινα λίγο μόνο στις ράγες. Ήμουνε δεκαπέντε χρονώ όταν με στείλανε οι γονέοι μου απ’ την Ικαριά να πάω στην Αμερική να βγάλω το ψωμί μου και να γενώ άνθρωπος. Μετά από τις ράγες με βάλανε σ’ ένα ζαχαροπλαστείο, ήμουνε ζώον, δεν ήξερα λέξη από την ξένη γλώσσα, απ’ τους ξένους ανθρώπους. Ο ζαχαροπλάστης, Γραικός, μου λέει:
“Φίλε, εδώ θα πληρώνεσαι με τη χρονιά. Δέκα τάλαρα το μήνα.”
“Καλώς”, του λέω.
Δούλευα από χαράματα έως μεσονύχτι, μ’ έδερνε πολύ ο ζαχαροπλάστης, I mean ο Γραικός. Του λέω:
‘Φίλε, να λογαριαστούμε. Δε βαστώ άλλο το ξύλο. Θα φύγω.”
“Tράβα!” μου λέει.
“Τι έχω να πάρω, δώσε μου το.”
Μου λέει:
“Τίποτα δε σου δίνω, δε σ’ έχω εμπιστοσύνη. Θα τα στείλω στον γονέο σου.”
Δεν τα ‘στειλε ποτές, μου ‘μεινε το ξύλο. Έφυγα και ήρθα εις Νέα Υόρκη.
Η ανάμνηση της μεγάλης πόλης του κόσμου, της πάμφωτης δε φέρνει αυτή τη στιγμή τίποτα απ’ τη μαγεία της. Μονάχα πικρία.
- «... Με βάλανε στου Τσάελς, εστιατόρια, είπε ο Πίτερ. Εδούλευα όμνιμπους, I mean βοηθός σερβιτόρου. Μία ημέρα μάγειρας —Αϊρίστας ήτον, I mean Ιρλανδός, θερίο— μου λέει:
Πήγαινε να μου φέρεις απ’ το υπόγειο, απ’ την αποθήκη butter milk, να γεμίσεις το δοχείο.”
Δεν κατάλαβα καλά, ολίγα ήξερα, ενόμιζα ήθελε βούτυρο, butter. Κατεβαίνω κάτω, πήρα ένα ντενεκέ, άνοιξα το ice box, άρχισα να κόβω βούτυρο να γεμίσω το ντενεκέ. Αργουσα. Ακούω φωνήν από πάνω. Ο Ιρλανδός φώναζε:
“Τελειώνεις;
“Τελειώνω!”
Σε λίγο πάλι:
“Ακόμα;!”
“Έρχομαι!”
‘Ερχομαι, μα ο ντενεκές δε γέμιζε. Όπου χιμά κάτω ο μάγερας, βλέπει τι κάνω, μου δίνει μια γροθιά λεονταριού, έχασα τον μπούσουλα, I mean ζαλιστηκα.
“Δρόμο, μου λέει, από δω!” και με τη γροθιά του λεονταριού που είπα μου δίνει άλλη μια και χώνουμαι ολάκερος στο ice box. Άνοιξαν τα αίματα, είχα και ολίγα σεντς, χυθήκαν, χάθηκαν. Εκάθισα τότε σε μια σκάλα και έκλαιγα. Και εκεί που
καθόμουν περνούσε ο ένας σερβιτόρος, έλεγε:
“Are you Spaniard?”
“Νο”, ελεγα.
“Are you French?”
Περνούσε άλλος:
“Are you Portuguese?”
“No.”
Έφευγε. Περνούσε άλλος, όλοι βιαστικοί. Ώσπου ένας λέει:
“Are you Greek?”
“Ναι!” του λέω.
“Mώρε φίλε Γραικός είσαι; Τι έπαθες;
Του λέω:
“Αυτό. Δεν κατάλαβα, τι ήθελε και με χτύπησε, το λεοντάρι, και με έδιωξε, κ’ έχασα και τα σεντς που είχα. Και τώρα δεν έχω να πληρώσω το τρένο να γυρίσω στο σπίτι που κοιμούμαι.
Με λυπήθηκε ο άνθρωπος, μου λέει:
“Πάρε, φίλε, μισό δολάριο. Να σου γράψω σ’ ένα χαρτί και τη διεύθυνση του σπιτιού σου να φύγεις.”
Του λέω:
“Έχω σημάδια, να βρίσκω το σπίτι μου, κάτι τάφους.”
Έφυγα, εμπήκα στο τρένο, την ελεβέτα, αλλά ήτο νύχτα, δεν έβρισκα τους τάφους. Όλη τη νύχτα την πέρασα στο τρένο που πήγαινε-ερχόταν τον ίδιο δρόμο, απ’ τη μια άκρη της πολιτείας στην άλλη. Έως που ξημέρωσε, και είδα τους τάφους και επήγα στο σπίτι μου.»

Σταμάτησε. Δεν έβλεπα πια το πρόσωπό του μες στη νύχτα.
-Τι τα ενθυμούμαι τώρα! λέει ο Πίτερ. Έλα, πάμε στο φως, Θα σε πειράζει το σκοτάδι.
Πήγαμε κοντά στην πόρτα του υποστατικού του. Εκεί είχε φως. Ο Πίτερ λέει:
- Τώρα αυτά πια είναι καιρός παλαιός. Τι τα ενθυμούμαι, φίλε; Τώρα εγώ έχω δική μου γη. Τούτη εδώ η γη στο Λογκ Άϊλαντ είναι δική μου, η φάρμα. Δικά μου είναι και τα δυο παιδιά. Το ένα μου μοιάζει, το άλλο της μοιάζει. Άρχισα στην Αμερική έχοντας σημάδια τους τάφους. Τώρα είναι δικά μου όλα ετούτα. Τι λες γι αυτό;
Τι να πω; Δεν ήξερα.
- Φίλε, δεν πρέπει να το πεις πως νίκησα; Αυτό λέω: δεν •πρέπει να το πεις;
Σωπαινα.
- Λοιπόν, φίλε εγώ σου λέω πως νίκησα τον Πάντζο Βίλλα. Όχι αυτόν που εννοείς στο Μέξικο. Τον άλλον, λέω. I mean το δικό μου τον Πάντζο Βίλλα.
Καμιά απόκριση.
- Κάθε άνθρωπος δεν έχει να πολεμήσει τον Πάντζο Βίλλα φίλε; Ρώτησε ξανά ο Πίτερ.
Καμιά απόκριση. Για να είναι μόνος με τον εαυτό του σ’ αυτό το καίριο ερωτηματικά. Καμιά απόκριση.

Ήρθε κοντά μας μια στιγμή η γυναίκα του. Ανασκουμπωμέη πάντα, γεμάτη έγνοιες, φορούσε ξυλοπάπουτσα σαν τις Ολλαντέζες. Τώρα είχε να φροντίσει τα μωρά της.
- Άρμεξες τη γελάδα; τη ρώτησε ο Πίτερ.
- Την άρμεξα.
Η γυναίκα πάλι χάθηκε. Μιλούσε τα εγγλέζικα με το χαρακτηριστικό τρόπο των Γερμανών.
Ο Πίτερ λέει:
- Ξέρεις, φίλε, αυτή η γυναίκα το ανάστησε το κτήμα. Αυτή το κουμαντάρει. Χωρίς τη γυναίκα εγώ δεν έκανα τίποτε
Με κοίταξε. Σα να το σκεφτόταν μόλις κείνη τη στιγμή:
- Σε πειράζει που είναι Γερμανιά; ρώτησε. Ξέρω, φίλε, πως κάμανε πολύ κακό οι συντοπίτες της στην πατρίδα μας. Όμως ετούτη δεν ξέρεις τι καθαρή ψυχή που είναι! Στον πόλεμο, κάθε φορά που μαθαίναμε τα φοβοτερά που εκάνανε οι Γερμανοί στην Ελλάδα, της έλεγα:
“Μάρθα, γυναίκα, πως γίνεται να ναι οι συντοπίτες σου έτσι θηρία, I mean μοβόροι ωσάν τον Πάντζο Βίλλα;”
“Τι ξέρω εγώ;” μου αποκρινόταν η δυστυχής.
Της έλεγα:
“Μάρθα, γυναίκα, μπας κ’ έχεις κ’ εσύ κανέναν Πάντζο Βίλλα και τoν κρύβεις μέσα σου ωσάν τους συντοπίτες σου, και δεν τoν πήρα είδηση;”
“Ψάξε και βρες τον, αν τύχει και ζει, και σκότωσέ τον. Εσύ που λες πως πολέμησες τον Πάντζο Βίλλα στο Μέξικο.” Τότες, το λόγο αυτόν ακούγοντας απ’ το στόμα της, eγώ κατάλαβα πως κι αυτή η καλή γυναίκα δεν ήταν σίγουρη για τίποτα. Μήτε για τον εαυτό της. I mean δεν ήξερε: αν τον σκότωσε για δεν τον σκότωσε τον Πάντζο Βίλλα.
Έκανε ψύχρα πολλή. Και υγρασία. Η μαύρη γη του Λογκ Α:iλαντ, το δάσος, η ησυχία όλα ήταν κόσμος μυστικός.
- Θέλω να περπατήσω λίγο στη γη σου, είπα στον Πίτερ.
- Δεν αφήνεις για αύριο; Θα γυρίσουμε μαζί τη φάρμα.
- Αύριο την αυγή θα φύγω. Δεν έχω καιρό.
- Πάμε, είπε ο Κύκλωπας και σηκώθηκε.

Πήγαινε μπροστά στο μονοπάτι, για να ξεφύγουμε τα χαμόδεντρα. Τα κραταιά δέντρα δε σαλεύαν καν από πάνω μας.
- Εδώ ζούσαν Ίντιανς, λέει ο Πίτερ. Ύστερα ήρθε ο Σμιθ. ο Ιγγλέζος ο αρχηγός λέει στον Σμιθ: “Πάρε τ’ άλογό σου και τρέξε όλη τη μέρα. Ο τόπος που θα γυρίσεις θα ‘ναι δικός σου.” Ύστερα ήρθαν κι άλλοι άποικοι. Έγινε το Σμιθ Τάουν. Μα το μέρος τούτο που πατούμε εδώ ήταν ξεχέρσωτο και άγριο ίσαμε που ήρθα εγώ. Το όριζε μια φαμίλια άποικοι, τους λέγαν Χόκινς. Εδώ και τρακόσα χρόνια το όριζαν, ξεχερσώναν ό,τι μπορούσαν, πέθαιναν. Όμως τούτο το μέρος, μες στα τόσα χρόνια, δε μπόρεσαν να το μερώσουν. Και το αγόρασα εγώ και είπα: “Βρε Πίτερ, πού κατάντησες στο άγριο μέρος; Τι θα κάμεις εσύ, αφού οι Χόκινς δεν έκαμαν τίποτα μέσα σε τρακόσια χρόνια;” Αυτό έλεγα, όμως ντρεπόμουνα να το παρατήσω. Ήθελα να νικήσω το ληστή τον Πάντζο Βίλλα...

Προχωρήσαμε. Άξαφνα πέσαμε απάνω σε χαμηλό φράχτη.
- Βέβαια είναι και τούτα! λέει ο Πίτερ. Ξέρεις τι είναι; Είναι κι αυτό μες στο σύνορά μου. Το ορίζω εγώ.
- Τι είναι;
- Είναι οι τάφοι. I mean οι πρώτοι άσπροι που ήρθαν ύστερα απ’ τους Ίντιανς να πάρουνε τον τόπο. Αυτοί οι Χόκινς. Όλο Χόκινς είναι, σωμό δεν είχαν.
Ο Πίτερ λίγο το συλλογίζεται. Λέει:
- Δες τώρα, φίλε! Σου είπα: σαν πρωτάρχισα στη Νέα Υόρκη είχα σημάδια κάτι τάφους. Τώρα που τελειώνω έχω πάλι τάφους. Όσους θέλεις. Δικούς μου, μες στο σύνορό μου. Έλα να δεις!

Δρασκέλισε το φράχτη, ανατρίχιασα. Τον ακολούθησα. Δεν •είχε τίποτα το αγριωπό ο τόπος. Η νύχτα. Η χλοϊσμένη γη. Επιτύμβιες πλάκες μαυρισμένες απ’ τον καιρό. Άκουγαν μες στους αιώνες τη βουή του Ωκεανού.

Ο Πίτερ άναψε το ηλεχτρικό του το φανάρι. Έριξε το φως απάνω στις πλάκες.
Είναι παλαιοί, καθώς βλέπεις, είπε. Και ξεχασμένοι. Τι μπορεί να βαστάξει σε τόσον καιρό; Κοίταξε τι γράφουν. Πόσον καταλεπτώς!
Γράμματα μισοσβησμένα στις επιτύμβιες πλάκες: του 1600, του 1700.
«Εις μνήμην της Άννης, συζύγον του Μέριτ
Χοκινς, η οποία εγκατέλειψε τον πρόσκαιρον
τούτον κόσμον εις ηλικίαν 39 ετών, 11 μηνών,
και 27ημερων.»
Και έπειτα οι αδέξιοι στίχοι:
«Απέθανε εν Χριστώ ενλογημένη,
πόσον γαλήνιος είναι ο ύπνος της!
Ετελείωσαν πλέον αι θλίψεις και ο πόνος,
αι φροντίδες ετελείωσαν.»
- Βλέπεις; είπε ο Πίτερ. Τον θάνατον, τον περίμεναν για να τους ξεκουράσει. Όλοι κουράζονται εδώ. Κοίτα και τούτο!
Έριξε το φώς σε μια άλλη μαύρη πλάκα. Πάλι ήταν μια Χόκινς, η Τζουλιάνα:
«Αι θλίψεις με περιέζωσον εκ γενετής,
καμίαν βοήθειαν δεν ήτο δυνατόν να περιμένω,
εως που ο Κύριος ήκουσε τα βογκητά μου
και με εβοήθησε να λυτρωθώ.»

Και άλλοι Χόκινς. Κι άλλοι. Ο ουρανός. Η σιωπή. Η γη του Λογκ Άϊλαντ στο σύνορο του Ατλαντικού.

Ο Πίτερ λέει:
- Και εγώ το απεφάσισα: Λέω, φίλε, να μείνω εδώ, να με θάψουν εδώ. Αργότερα θα έρθει κοντά μου και η Μάρθα. Ύστερα και τα παιδιά μας. Και να γράφουνται στις πλάκες καταλεπτώς τα πράματα, όπως στους Χόκινς.

Η σιωπή. Η βουή του Ωκεανού ολοένα πιο ανένδοτη. Είχε βγάλει αγέρα.
- … Κ’ ύστερα από χρόνια πολλά θα κάθονται, ξένοι περαστικοί, και θα διαβάζουν τα δικά μας τα ονόματα, ωσάν καλή ώρα τώρα εμείς. Θα βλέπουν τις ημερομηνίες και θα λένε: “Ετούτος ο Πίτερ φαίνεται να είναι ο πρώτος, ο πιο παλαιός. Από που να ξεκινησε;” Θα διαβάζουν και θα λένε: “Ξεκίνησε, λέει, από νήσον Ικαρίαν. Πού είναι η νήσος Ικαρία; Υπάρχει Ικάρια νήσος;”

Η σιωπή. Η νύχτα. Ο Πολικός. Ο χους. Η βουή του Ωκεανού. Άξαφνα ένιωσα το μούτρο του Κύκλωπα, τα πελώρια βοδίσια μάτια του ν’ ακουμπούν στο πρόσωπό μου. Άκουγα την ανασαμιά του.

- Τι λες τώρα, φίλε; Πες μου! Λες να τον νίκησα τον Πάντζο Βίλλα;
Ήταν η μόνη στιγμή που κατάλαβα να τρέμει η φωνή του. Πάλι δεν αποκρίθηκα. Ποιος μπορεί ν’ αποκριθεί σ’ αυτό; Ο Πάντζο Βίλλα κρατά για τον καθένα τον ύστατο θρίαμβο: κανένας να μην ξέρει αν τον νίκησε κανένας να μην ξέρει αν νικήθηκε απ’ τον Πάντζο Βίλλα.
Η βουή του Ωκεανού σκέπαζε τώρα το Λογκ Άϊλαντ ωσάν σινδόνη Θεού.

- Από το διήγημα του Ηλία Βενέζη «Ο ληστής Πάντζο Βίλλα»

Tο είδαμε...http://diolkos.blogspot.com/2012/03/blog-post_9629.html

«ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΜΑΣ ΜΙΣΟΥΝ ΘΑΝΑΣΙΜΑ»

2012-03-09T19:01:00.000-08:00

Πριν από έναν ακριβώς χρόνο ο τότε πρόξενος στην Κορυτσά κ. Οικονόμου είχε ανακληθεί από την κυβέρνηση Παπανδρέου ως «επικίνδυνος εθνικιστής». Ποίο ήταν το αμάρτημά του; Ότι μιλώντας σε εκδήλωση Βορειοηπειρωτών είπε: «Στην Κορυτσά υπάρχουν Έλληνες και πρέπει να απολαμβάνουν μειονοτικών δικαιωμάτων, όπως όλοι οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου και της υπόλοιπης Αλβανίας». Σε προχθεσινή συνέντευξή του ο κ. Οικονόμου είπε μεταξύ άλλων: «Ο ανθελληνισμός από τον οποίον διακατέχονται οι Αλβανοί είναι ΜΗ αναστρέψιμος. Μάς μισούν θανάσιμα, επιβεβαιώνοντας την παροιμία… ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος.

» Καθημερινά κυκλοφορούν στην Αλβανία πολυτελείς εκδόσεις ιστορικών βιβλίων που στάζουν μίσος για την Ελλάδα, ενώ στα αλβανικά σχολεία τα παιδιά μαθαίνουν ότι η Μεγάλη Αλβανία φθάνει μέχρι την… Πάτρα!» Επίσης: «Ο Αλβανός δολοφόνος του Βορειοηπειρώτη Αριστοτέλη Γκούμα (Χιμάρα, Αύγουστος 2010) έφαγε μόνο έναν χρόνο φυλακή και έχει ήδη αποφυλακισθεί. Ο Αλβανός εισαγγελεύς έκρινε πως ο λυντσαρισθείς Αριστοτέλης Γκούμας έκανε μανούβρες με το αμάξι του και ενοχλούσε τους Αλβανούς που τον λυντσάρισαν, άρα το έγκλημα έγινε εν αμύνη!..

» Φαντάζεστε κάποιον Έλληνα εισαγγελέα να έριχνε μόνο έναν χρόνο φυλακή σε κάποιον Έλληνα που θα σκότωνε Αλβανό στην Ελλάδα; Όχι, βέβαια: Η Ελληνική Δικαιοσύνη είναι άτεγκτη στον «Ρατσισμό»! Και κλείνοντας τη συνέντευξή του ο π. Γενικός Πρόξενος Κορυτσάς κατήγγειλε το Ελληνικό Κράτος πως εδώ και 20 χρόνια στηρίζει την «Ομόνοια» με άφθονο χρήμα, χωρίς να ελέγχει πού πάει αυτό το Χρήμα!..

(borioipirotika)

Tο είδαμε...http://www.hellasontheweb.org/2010-04-05-22-20-08/2010-04-06-12-08-05/12125-2012-03-08-11-16-51

Το μυστήριο μιας περίτεχνης χάλκινης περικεφαλαίας

2012-03-09T18:59:00.000-08:00

.Ελίνα Ράπτη

Ένα χάλκινο κράνος Έλληνα πολεμιστή που χρονολογείται στον 6ο ή 5ο π.Χ. αιώνα βρέθηκε στον βυθό της θάλασσας στο Λιμάνι της Χάιφα, στο Ισραήλ.

Ο διευθυντής της Θαλάσσιας Μονάδας Αρχαιολογίας Sharvit Jacob με τις Ισραηλινές Αρχές Αρχαιοτήτων δηλώνει: «Είναι ένα από τα πιο περίτεχνα κομμάτια ελληνικής πανοπλίας που έχουν ανακαλυφθεί ποτέ».

Ωστόσο, το πώς κατέληξε στον πυθμένα της θάλασσας και σε ποιον ανήκε παραμένει μυστήριο. Μια θεωρία είναι ότι ανήκε σε πολεμιστή ενός από τα πλοία του ελληνικού στόλου που πολέμησαν τους Πέρσες, κυβερνήτες της χώρας εκείνη την εποχή.

Οι εμπειρογνώμονες των Ισραηλινών Αρχών Αρχαιοτήτων διαπιστώνουν ότι το κράνος κατασκευάστηκε με μόνο ένα φύλλο χαλκού που θερμάνθηκε και σφυρηλατήθηκε.

Με την τεχνική αυτή, το κράνος γίνεται πολύ πιο ελαφρύ χωρίς όμως να μειώνεται η ικανότητά του να προστατεύσει το κεφάλι του πολεμιστή.

Το μπροστινό μέρος του κράνους, στη μύτη και στα μάγουλα, είναι πιο παχύ από το πίσω μέρος. Πάνω από το μύτη και στο μέτωπο, στο κράνος είναι χαραγμένα παγώνια και φίδια, ενώ στα μάγουλα είναι διακοσμημένο με ένα μοτίβο από λιοντάρια.

Το κράνος εκτίθεται στο Εθνικό Ναυτικό Μουσείο της Χάιφα.

Tο είδαμε...http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=17784%3Ato-mystirio-mias-peritexnis-xalkinis-perikefalaias&catid=58%3Aart&Itemid=100

Καταστροφές Χριστιανικών μνημείων στην Τουρκία

2012-03-09T18:55:00.000-08:00

Η υπόδειξη του Τούρκου πρέσβη στην Αθήνα Κερίμ Ουράς προς την ελληνική κυβέρνηση να μεριμνά για τη σωστή συντήρηση των οθωμανικών μνημείων στην Ελλάδα, η οποία περιλαμβάνεται στο χαιρετισμό του που έχει αναρτήσει στην ιστοσελίδα της πρεσβείας, καθίσταται εξαιρετικά επίκαιρη.

Ο λόγος είναι η τύχη των χριστιανικών μνημείων στην Τουρκία. Η εφημερίδα Ραντικάλ , π.χ., αναφέρει σε δημοσίευμά της με τίτλο «Γκρέμισμα με μπουλντόζα στο βυζαντινό παλάτι!», ότι τμήμα των τοίχων του βυζαντινού Μεγάλου Ανακτόρου γκρεμίστηκε από τους Τούρκους για να ανεγερθεί πενταώροφη οικοδομή που προορίζεται να γίνει ξενοδοχείο.

Παρά τις καταγγελίες των αρχαιολόγων, η Επιτροπή Προστασίας καθυστέρησε επί ένα μήνα να γνωμοδοτήσει για τη διακοπή των εργασιών. Η συνοικία Σουλταναχμέτ της Κωνσταντινούπολης, όπου και έλαβε χώρα ο βανδαλισμός του βυζαντινού μνημείου από τους Τούρκους, έχει χαρακτηριστεί χώρος προστασίας πρώτου βαθμού, αλλά αυτό δεν απέτρεψε την κατεδάφισή του. Σημειωτέον ότι ο βυζαντινός τοίχος που γκρεμίστηκε ήταν πάχους 4 μέτρων και ύψους 10 μέτρων. Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών σε ανακοίνωσή του εκφράζει τη λύπη του που ελληνικά και χριστιανικά μνημεία στην Τουρκία δεν τυγχάνουν της απαραίτητης μέριμνας για την προστασία τους και σημειώνει δύο περιπτώσεις ακόμη. Τη σύληση της νεκρόπολης και τάφων σε βυζαντινό νεκροταφείο στην περιοχή Τσατάλτζα, κοντά στην Κωνσταντινούπολη, και τη μετατροπή σε τέμενος του ιστορικού ναού της Αγίας Σοφίας της Νίκαιας, στον οποίο είχαν συγκληθεί η Πρώτη και η Εβδόμη Οικουμενικές Σύνοδοι.

Υπενθυμίζεται, για την ιστορία, ότι ο Τούρκος πρέσβης στο μήνυμά του στην ιστοσελίδα της πρεσβείας ανέφερε ότι «όπως είναι γνωστό, τα ιστορικά και πολιτιστικά μνημεία δεν ανήκουν μόνο στις χώρες στο έδαφος των οποίων βρίσκονται, αλλά αποτελούν κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας. Με αφορμή αυτήν την αντίληψη, στην Τουρκία δίνεται μεγάλη σημασία στη διάσωση όλων των ιστορικών και πολιτιστικών μνημείων, συμπεριλαμβανομένων των εκκλησιών και των μοναστηριών».

Εξαιρετική η επισήμανση του πρέσβη, θα μπορούσε να τη συμπεριλάβει το ΥΠΕΞ στο διάβημά του προς την Άγκυρα.

Η «φροντίδα» του βυζαντινού μνημείου δεν είναι το μόνο συμβάν που έχει έμμεση σχέση με το χαιρετισμό του Τούρκου πρέσβη στην ιστοσελίδα της πρεσβείας. 0 κ. Ουράς είχε αναφερθεί στη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη, αποκαλώντας τα μέλη της «ομογενείς» του και χαρακτηρίζοντας τη μειονότητα «τουρκική».

Στελέχη της μειονότητας, μεταξύ των οποίων και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, συμμετείχαν στις «εκδηλώσεις» για την «επέτειο» της 29ης Ιανουαρίου του 1988. Πρόκειται για την ημέρα που η ελληνική Δικαιοσύνη με απόφασή της απαγόρευσε την ίδρυση και λειτουργία συλλόγων που στην επωνυμία τους χαρακτηρίζονταν «τουρκικοί» . Ο βουλευτής Ροδόπης του ΠΑ ΣΟΚ Αχμέτ Χατζηοσμάν ανέφερε, μεταξύ άλλων, στον «πανηγυρικό» του: «Βέβαια, τις μέρες εκείνες οι "Τούρκοι" της δυτικής Θράκης είχαν έρθει στην πόλη και από την πεδιάδα και από την ορεινή περιοχή με αυτοκίνητο ή με τα πόδια, για να αποδείξουν την ύπαρξη της ταυτότητας τους εδώ. Μετά από την αυτοθυσία αυτή, μετά από αυτά τα συναισθήματα και αυτόν τον αγώνα, οι "Τούρκοι" κέρδισαν την ταυτότητά τους. Με εκείνη τη φωνή απέδειξαν στον κόσμο την ταυτότητά τους, την ύπαρξη και την προσωπικότητά τους. Εγώ εύχομαι ο θεός να έχει καλά όλους όσοι μόχθησαν εκείνες τις ημέρες, όσοι ήταν δίπλα μας τότε, αλλά δεν είναι πια κοντά μας. Εύχομαι ακόμη πάλι για όσα αδέλφια μας κατέβαλαν τον κόπο τους εκείνες τις ημέρες να τους δώσει ο θεός μακροημέρευση. Τα επόμενα χρόνια, βέβαια, το 1990, βιώσαμε γεγονότα και υπεστήκαμε προσβολές που δεν πρέπει να βιώνει κανένας πολίτης».

«Διακρίσεις»

Ο Τσετίν Μάντατζη, επίσης βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, στο Νομό Ξάνθης κατήγγειλε πολιτική διακρίσεων: «Φυσικά όσον αφορά στα πολιτικά μας δικαιώματα, στο πλαίσιο της "ισονομίας και ισοπολιτείας" λύθηκαν πολλά καθημερινά μας προβλήματα. Εγώ όμως θα πω και αυτό: Εμείς ως βουλευτές, ως τοπικοί άρχοντες βιώνουμε τα αποτελέσματα της πολιτικής διακρίσεων και πιέσεων που εφαρμοζόταν εις βάρος της μειονότητας. Σκεφτείτε ότι 60.000 άνθρωποι έχουν απολέσει την ιθαγένειά τους. Δείτε αυτές τις οικογένειες. Από την ίδια οικογένεια, οι μισοί είναι στην Τουρκία και οι μισοί είναι εδώ. Πριν από μία εβδομάδα άκουσα ή μάλλον είδα το εξής: Λένε ότι, σύμφωνα με απόφαση που εξέδωσε το υπουργείο Παιδείας, δεν είναι πλέον αρεστή η ύπαρξη της λέξης "μειονοτικό" στα μειονοτικά σχολεία. Πήραν απόφαση να τη βγάλουν. Εάν βέβαια ρωτάτε εμένα, θα σας πω ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί, θα ανακαλέσουν την απόφαση. Υπάρχει πάντα βέβαια κάτι το οποίο λένε: "Κάναμε πάλι λάθος και δεν το αντιληφθήκαμε". Ρωτάω λοιπόν: Δεν θα μπορούσε να βγει η λέξη "μειονοτικό" και κατά λάθος να μπει η λέξη "τουρκικό"; .

Προπαγάνδα και από τον ψευδομουφτή

Από το πανηγύρι που στήνει ίο προξενείο δεν θα μπορούσε να λείπει και ο ψευδομουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μετέ: «Έθαψαν τον Λευτέρη (δημοφιλής στην Τουρκία ποδοσφαιριστής ελληνικής καταγωγής) και όλος ο κόσμος κάηκε για τον Λευτέρη. Την προηγούμενη εβδομάδα βρήκαν ένα πτώμα ενός παιδιού μαζί με ένα κορίτσι από την Αλβανία. Ο τίτλος στην εφημερίδα ανέφερε: "Από τα πομακοχώρια", δηλαδή από τα πομάκικα χωριά. Για ποιο λόγο; Για να αναφερθούν στα τουρκικά χωριά. Ο πατέρας του ήταν από το Εύλαλο και η μητέρα του από το Κατράμιο. Άντε να το πεις αυτό για το ορεινά χωριά, για τα χωριά της πεδιάδας δεν μπορούν να πουν από τα τουρκικά χωριά, ένας Τούρκος. Οταν θάβουν τον Λευτέρη όμως, τον τυλίγουν σε τουρκική σημαία και τον θάβουν. Ιδού η δημοκρατία της Ελλάδας».

Πηγή: Ελεύθερος Τύπος

Tο είδαμε...http://briefingnews.gr/orthodoxy/item/16607